Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fantasy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fantasy. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 31 lipca 2014

Swiatło cienie - Rafał Dębski - recenzja

Kosmos, gwiazdy, niezbadane planety, obcy – to od zawsze nas fascynowało. No… przynajmniej większość. Ludzie z natury są ciekawi, a ich wyobraźnia pracuje na pełnych obrotach. Więc dlaczego nie stworzyć samemu własną planetę z całkowicie inną rzeczywistością? Próbę zrealizowania takiego pomysłu podjął Rafał Dębski w swojej książce „Światło cieni”. Czy projekt można uznać za udany?

Sam autor książki, jako osoba z planety Ziemia, ma dużo wspólnego z kosmosem. Urodził się 43 dni przed lądowaniem załogi Apolla 11 na Księżycu. Z zawodu psycholog, z wyboru – pisarz i tłumacz. W swoim dorobku posiada powieści różnego gatunku, a sam twierdzi, że duchowo czuje się bardziej rycerzem, aniżeli psychologiem.

Ale przejdźmy do książki…

Głównym bohaterem jest komandor Rauben – z natury człowiek nieustępliwy, pełen samozaparcia, odwagi i wiary we własne poglądy. W rezultacie, kiedy żołnierze zaczynają twierdzić, iż widują dziwny rodzaj mgły, pojawiającej się znikąd, Rauben musi się mocno wysilić, aby uwierzyć w tą teorie. Zadaniem komandora jest udowodnić, że planeta nadaje się do zaludnienia. Tymczasem pracownicy twierdzą, że poza nimi znajduje się tu ktoś jeszcze. Kiedy czytniki paranormalne nie wykazują obecności nadnaturalnych stworzeń, a członkowie załogi zaczynają przejawiać coraz częstsze napady agresji, Rauben rozkazuje opuścić planetę. Podczas rutynowego wybudzania, okazuje się, że komputer już wcześniej przeprowadził podobną operację na innym członku załogi, która spowodowała cofnięcie się jego umysłu do etapu osiemnastomiesięcznego dziecka. Wychodzi na jaw, że na statku oprócz ludzi, znajduje się „coś” jeszcze…

Kiedy pierwszy raz wzięłam książkę w swoje ręce, byłam zachwycona. Ciekawa okładka, intrygujący tytuł, a jeszcze bardziej tajemniczy opis na odwrocie. Czego chcieć więcej? Problemy zaczęły się po 15 stronie.

Rauben jest postacią dobrze opisaną, a jego wewnętrzny monolog może zainteresować człowieka. Pod warunkiem, jeżeli nie opowiada o „deprywacji sensorycznej w roztworze fizjologicznym o temperaturze ciała”. Niestety, połowa książki jest właśnie w ten deseń. Przyznam szczerze, nie jestem mężczyzną studiującym astronomię, biotechnologię, albo jeszcze jakiś inny kosmos. Jestem dziewczyną, lubiącą dobrą fantastykę, historie romantyczne i ostrego rocka. Dlatego, kiedy zaczęłam czytać o konsoli mózgu głównego, odechciało mi się. Warsztatowo książka jest doskonała. Brakuje tylko ogólnego sensu, jakiegoś motywu przewodniego, głównej wartości. Może gdyby wyciąć fragmenty opisujące sprzęty nie z tej ziemi, można by się wciągnąć w ogólny zarys fabuły, która ,mimo wszystko, jest do rzeczy. Wodolejstwo. To chyba dobre określenie. Jeśli chodzi o komandora Raubena jest podobnie. Ogólnie, przez połowę książki stara się dowiedzieć, o co w ogóle chodzi. Podejrzewam, że ma jakiś problem ze sobą, bo jako postać książkowa jest strasznym gburem. A jeszcze jak na złość, przyszło mu okiełznać drugie tyle gburów, w postaci jego załogi. Tragedia…

Dla porównania, sprawdziłam opinie innych czytelników. Były podzielone na te bardzo dobre i na te „nic szczególnego”, więc książka jakaś bardzo zła nie jest. Mimo wszystko, ja zaliczam się do tych drugich.

Podsumowując. „Światło cieni” polecam osobom, które mają ochotę na niezobowiązujące science fiction i są fanami nowoczesnej technologii. Ta pozycja nada się idealnie.

Natalia Laskowska

Za książkę dziękujemy:


Leokadia w Krainie Czarów - recenzja

Dawno nie czytałam tak wulgarnej książki, a właściwie nie książki a książeczki, bo „Leokadia w Krainie Czarów” liczy jedynie 160 kilka stronic. Nie tyle też wulgarnej ze względu na umieszczone w niej opisy a na natężenie słów wulgarnych.

Powieść zdaniem autorki jest jej „prawie” debiutem, stąd też można wybaczyć młodej literatce niepohamowanie w stosowaniu słów niecenzuralnych. Przeklinać trzeba po prostu umieć. Nie wystarczy wpisywać słów między inne, a trzeba je wpasować, by znaczyły, choć były niemal niewidoczne.

Książka o której między miłośnikami gatunku fantasy (konkretnie urban fantasy) głośno było jeszcze nim się ukazała, pojawiła się na rynku stosunkowo niedawno. Wydało ją – całkiem ładnie zresztą – Wydawnictwo Novares. Powieść kusi delikatną i subtelną okładką, ale niestety odpycha nieco pogmatwaną treścią. Rażą również nagminne anglojęzyczne wtrącenia, które dodatkowo rozpraszają czytającego. Negatywny wydźwięk ma też stosowanie zbyt wielu wielkich liter w środku zdania – oznaczają i nazywają za jednym zamachem. Nie wiem czy pomagają, ale na pewno pozwalają się bezbłędnie zgubić w akcji. Podobnie, jak sytuowanie akcji raz w „jestem”, raz w „byłem”.

Główną postacią książeczki, jest wreszcie dorosła Leokadia, która choć przyszła na świat w zupełnie normalnej, kochającej się rodzinie, została zmuszona do zmierzenia się z brutalnością Krainy Czarów. Nim tutaj trafiła, dowiedziała się o Krainie wielu rzeczy. Niestety żadna z nich się nie sprawdziła. Lea została Rządzoną, zaś jej kuzynka Daniela – od zawsze bardziej kochana przez babkę – Rządzącą. W jednej chwili Leokadia przestała czuć się bezpiecznie, straciła też ostatnią nić przyjaźni łączącą ją niegdyś z Danielą.

Aby trafić do Krainy, trzeba było otrzymać tzw. Znaki. To one miały późniejszy wpływ na dalsze życie danej osoby. Lea dzięki nim stała się postacią niebywale potężną, ale jako, że trafiła na sam spód drabiny, musiała walczyć o każdy oddech pokonując przerażające wyzwania. Miejsce, w którym bohaterka musi walczyć o siebie, do złudzenia niestety przypomina świat Katniss z „Igrzysk śmierci”. Obie książki niestety napisane zostały jednak na różnych poziomach.

Katarzyna Słocińska

                                                               Za książkę dziękujemy:

Szczęśliwa godzina w piekle - Tad Williams

Piekło to okropne miejsce, stworzone by karać ludzi za ich występki i przewinienia. Miejsce, którego należy unikać jak ognia. Gorzej, kiedy schodzisz tam z własnej nie przymuszonej woli by odzyskać ukochaną. Nie spodziewasz się, że to wcale nie taka bułka z masłem, a żeby się tam dostać, musisz -używając eufemizmu- stanąć na głowie. Wyobraź więc sobie – jak bardzo przerąbane ma Bobby Dollar?

Tak jak w poprzednim tomie i tym razem nasz anioł-prawnik jest uwikłany w masę nieporozumień i kłopotów. Jednym z nich jest Caz – Hrabina Zimnoręka, podstępna diablica i kochanka Bobby’ego. Bohater pragnie wydostać ją z piekła, z rąk Wielkiego Księcia Eligora, a potem dodatkowo, wrócić w jednym kawałku. Problem w tym, że nie ma pojęcia jak to zrobić. Stara się odnowić stare, toksyczne znajomości, poszperać tu i ówdzie. W międzyczasie Archaniołowie prowadzą śledztwo, w które zamieszany jest, nie kto inny, jak sam Bobby. Jednym słowem mamy bałagan i nic nie wskazuje na to, żeby miało być lepiej…

Poprzedni tom przygód Bobby’ego – Brudne ulice nieba podbił moje serce, tak więc po kolejny sięgnęłam z równie dużym entuzjazmem. Niestety, nie było tak, jak oczekiwałam.

Ciężko mi pisać tą recenzję. Z jednej strony, świat fantastyczny i wszystkie paranormalne rzeczy były przedstawione z dużą dozą wyobraźni, jaką zawsze ceniłam u Williamsa, ale z drugiej, czułam, że historia nie jest taka, jaką spodziewała się być (biorąc pod uwagę poprzednią książkę).

Cóż, piekło Williamsa różni się od piekła Dantego w bardzo wielu kwestiach. Wszystkie miejsca w podziemiach, które Bobby odwiedza, zdają się być najgorszą ze stron świata RZECZYWISTEGO. Ból, cierpienie i okrutne, niehumanitarne tortury to właściwie główny wątek w książce. Zdaje się, że Tad Williams trochę za dobrze się bawił przy pisaniu o mękach, jakie przeżywał bohater. Pomijając ten szczegół, można doszukać się w książce także nadziei, lojalności i odkupienia.

Kolejnym minusem jest znikoma ilość dialogów. W całej fabule nie znajdziemy dużo myślników oznaczających rozmowę dwóch lub więcej osób. Głównie są to opisy miejsc, zdarzeń, a także przemyślenia bohatera. Nie powiem, żeby było to czymś złym, ponieważ wyobraźnia Williamsa jest naprawdę ogromna, jednakże, na dłuższą metę taka paplanina człowieka nudzi, chciałoby się czegoś więcej niż tylko doskonałych warsztatowo monologów. Zbyt dużo gadki szmatki spowalniało akcję wskutek czego miałam ogromną ochotę pominąć to, co niepotrzebne.

Ogólna fabuła również jest trochę dołująca. Większość czasu z Bobbym spędziłam przechodząc od jednej tragicznej sytuacji do kolejnej, a sam bohater nie urzekał tak, jak w poprzedniej części. Miałam wrażenie, że powziął decyzję wykradnięcia Caz z piekła tylko ze względu na pociąg fizyczny jaki do niej żywił, a nie ze względu na miłość.

W całej podróży Bobby’ego Dollara plusem było jedynie to, co w Brudnych ulicach nieba – komiczny charakter głównego bohatera. Pomimo tych wszystkich nieszczęść przez jakie przeszedł jego czarny humor i sarkastyczny dowcip nie zmienił się, doprowadzając mnie nie raz do śmiechu. W swoich wypowiedziach i monologach używa zabawnych sformułowań i wtrąceń, co w połączeniu z tragiczną sytuacją daje naprawdę wybuchową mieszankę.

Podsumowując, początkowo byłam skłonna wyprzeć się książki całkowicie, ale tego nie zrobię. Jest kilka faktów, które sprawiają, że jest wartościowa. Polecam z czystym sumieniem fanom fantastyki i miłośnikom horrorów, jednakże, jeśli chcecie usiąść z Bobbym do śniadania lub jakiegokolwiek innego posiłku - stanowczo odradzam (wiem z doświadczenia).

Natalia Laskowska

Za książkę dziękujemy:
 

środa, 30 lipca 2014

"Klejnoty elfów" Clarissa Black - recenzja

„Ich moce działają w odwrotny sposób, jednak nie wykluczają się, lecz uzupełniają wzajemnie, jak jin i jang.”

„Klejnoty elfów” to debiut pisarski Clarissy Black, który końcem wiosny ukazał się na półkach księgarskich.


Catherine Montmaire prowadzi podwójne życie - z jednej strony jest nastolatką uczącą się w liceum, zaś z drugiej współpracuje z Gwardią, która pilnuje, by istoty nadnaturalne trzymały się zasad. Cathy sama również nie jest zwykłym człowiekiem, jest jedną z centuri - magiczną istotą. Ponadto, jest wyjątkowa, gdyż sam Mistrz złej strony - Zakonu - chce ją w swych szeregach. Jednak kolejna misja, na którą zostaje wysłana - kończy się fiaskiem, a nawet wielką katastrofą, z której powstają kłopoty. Angelo - Cień - który zaprzysiągł zemsty za swoją rodzinę... Będzie wrogiem czy przyjacielem nastolatki? Ale to i tak nie ma znaczenia... bo on nie ma uczuć - jak wszyscy z jego rasy...



„Przekroczyłem pewną granicę, zza której nie ma powrotu.”

Od przeczytania „Skrzydeł Laurel” A. Pike, bardzo lubię wróżki i elfy w literaturze. To właśnie dlatego zainteresowała mnie ta pozycja - chciałam zobaczyć, co wymyśliła autorka, jak przedstawiła to środowisko magii i baśni.

Pisarka wprowadza nas w świat, w którym istoty nadnaturalne żyją wśród ludzi, ale by między rasami istniał ład i porządek - utworzono Gwardię, organizację, która ma zwalczać zło. Gdy rozpoczyna się walka między dobrem a złem o tytułowe klejnoty elfów - świat może być zniszczony. Jak widać, fabuła powieści jest może i ciut oklepana, w końcu ludzkość stoi na granicy zniszczenia, trzeba walczyć... Jednak mimo to, autorka postanawia wykazać się w inny sposób - tworzy nowe rasy jak Cień, centuri, które czytelnik poznaje po raz pierwszy. Dzięki temu odbiorca jest ciekaw tych nowych istot i ich umiejętności.


Akcja powieści od pierwszych stron mknie do przodu, dlatego też czytelnik może zostać "przybity" zbyt dużą dawką informacji na samym początku oraz może być zdezorientowany. Ja preferuję szybki przebieg zdarzeń, więc mnie to odpowiadało, zwłaszcza, że przy końcu jeszcze zostaje przyśpieszony. Nie można się więc nudzić! Zwłaszcza, że finał pozycji jest zupełnie niespodziewany.



„Wszyscy ludzie są egoistami. Z tym, że dzielą się na dwie grupy. Tych nieszkodliwych i tych, którzy skoczą do gardła każdemu, komu tylko zacznie się powodzić lepiej niż im.”

W powieści spotkamy się z łatwym i prostym w odbiorze językiem, który sprawia, że książkę czyta się lekko i przyjemnie. A dodatkowo, przez ten styl oraz język lekturę kończymy bardzo szybko.

Jak mogliście spostrzec, czytając wstęp recenzji - w powieści występuje niby "romans", ale uwaga - to nie jest kolejna książka paranormal romanse! Zdziwieni? Ja też byłam, bo aż do końca lektury czekałam na moment "I kochali się długi i szczęśliwie...". A tu bach! Autorka mnie zdziwiła, ale też zrobiła świetne posunięcie, gdyż dzięki takiemu obrotowi sprawy, plusuje. Coś tam wątku miłosnego jest... lecz nie idzie to w tym kierunku.

Bohaterką jest nastolatka, więc czasem jej zachowanie może nas ciut zdenerwować, ale nie działa nam jakoś mocno na nerwach. I - co trzeba dodać - jest jedyną postacią w książce, której poznajemy przeszłość. O innych bohaterach powieści wspomniane jest niewiele, są mniej dopracowani. No może jeszcze Cień został dobrze wykreowany. A wspominając o Angelo dodam, że on najbardziej spodobał mi się w całej tej historii. Fascynowała mnie ta jego inność i niespotykalność w innych książkach.



„Angelo był Cieniem. A Cienie nie mogły kochać. Nie szczerym uczuciem.A jeśli nie uczucie popchnęło go do tego, co właśnie robił, to co?.”

W lekturze spodziewałam się jednak elfów... a tutaj może z kilku było, ale jakoś zbytnio nie pokazywali się w fabule. A szkoda, bo 
na to liczyłam, i z tą myślą sięgałam po dzieło. Pojawił się natomiast wątek z klejnotami elfów, a raczej kamieniami, co sprawiło, że nie czułam się bardzo zawiedziona.

Z książką tą spędziłam miło dzień - jest lekka, ciekawa, ale do ambitnej pozycji trochę jej brakuje. Mimo to podobała mi się i polecam ją, tym, których zainteresowało jej wnętrze.
Ja mam nadzieję, że pojawi się drugi tom, gdyż ciekawi mnie, czy wątek miłosny zostanie poprowadzony dalej... No i kończy się w takim miejscu, że aż wymaga kontynuacji! Jeśli ktoś szuka odskoczni do czegoś nieskomplikowanego - zachęcam.

Marcelina Pomper

mirror-of--soul.blogspot.com

Za książkę dziękujemy:

poniedziałek, 5 maja 2014

Kołbus Tomasz - Bóg na urlopie - recenzja

W książce Terry’ego Pratchetta „Długa Ziemia” ziemniak odgrywał strategiczną rolę – był źródłem energii w urządzeniu służącym do przemieszczania się do światów równoległych. W książce Kołbusa ziemniak narobi równie dużo zamieszania. Rzeczone warzywo to nie jedyna rzecz spajająca tych autorów – jest nią również umiejętność opisywania rzeczywistości z dużą dawką humoru.

Kliku stronicowy prolog jest doskonałym pokazem stylu w jakim jest utrzymana cała książka – pełno w nim dobrego humoru i ironii.

Bohaterowie są bardzo dokładnie opisani co jest niewątpliwie bardzo dużym plusem książki. Autor wyróżnia się na tle innych tym, że bardzo celnie potrafi opisać nie tylko głównego bohatera ale również postacie poboczne. Charakterystyka ta nie nuży, ponieważ każda osoba stanowi zestaw niepowtarzalnych cech. Każdy bohater zostaje w pamięci na długo – doskonale pamiętam prawnika z prologu, mimo tego, że jego rola w całej historii skończyła się na 18 stronie.

Fantastyczna fabuła książki – głównemu bohaterowi ukazuje się Archanioł Rafał oraz demon Mammon, obaj oznajmiają mu, że los ludzkości zależy tylko od niego – jest tylko pretekstem do przedstawienia i zgłębienia otaczającej rzeczywistości. Rzeczywistość owa jest zarówno zabawna jak i smutna. Zabawna ze względu na doskonale wyważony miedzy humorem a ironią sposób narracji. Smutna zaś w warstwie analizy sylwetek bohaterów. Marcin – trzydziestoletni sfrustrowany nauczyciel historii w gimnazjum; Małpa – niespełniony gangster, ukryty homoseksualista uzależniony od żelek; Adam – najlepszy sprzedawca wiertarek w tej części Europy, notorycznie zdradza żonę, jeżdżąc Porsche narzeka na biedę w jakiej mu przyszło żyć; ksiądz Marek – swoje powołanie traktuje jako sposób na wygodne życie. Oraz mnóstwo pobocznych postaci, a każda z nich posiada wiele cech negatywnych.

Bohaterowie na co dzień zmagają się ze swoimi problemami, które to ograniczają się do próby wzbogacenia swojego życia seksualnego. Pracę traktują jako zło konieczne, siebie uważają za najważniejsze osoby na świecie. Opisanie w ten sposób bohaterów – słodko/gorzki – obnaża ludzką dwulicowość, egoizm, brak ambicji. Jest to smutny obraz dzisiejszej rzeczywistości.

W książce pojawiają się obcy. Bellatrixanie, którzy stworzyli ludzką cywilizację, ciągle ją badają. Gdy Marcin wymyśla alternatywną historie cywilizacji (opowiada, że piramidy oraz inne dobra starożytnych cywilizacji stworzył ziemniak) Bellatrixanie dochodzą do wniosku, że Marcin wpadł na ich ślad i podejmują decyzję o zagładzie Ziemi, co z kolei zmusza Rafała i Mammona do ingerencji w sprawy kosmiczne.

Książka sposobem jej prowadzenia bardzo mi przypomina powieść Marcina Wolskiego „Post Polonia” – to samo szybkie tempo narracji oraz nietuzinkowi bohaterowie.

Wszystkim czytelnikom tej pozycji proponuję po lekturze zastanowić się nad tym co nas otacza, nad rzeczywistością która nas otacza, nad tym jak ja kształtujemy. Ponieważ każda dobra książka która bawi, powinna również być przyczynkiem do przemyśleń.

Piotr Kowalik

Za książkę dziękujemy:

czwartek, 24 kwietnia 2014

Serce kamienia - recenzja

Ostatnio dostała się w moje ręce książka Moniki Sokół „Serce kamienia”. Do polskich debiutantów w dziedzinie fantastyki podchodzę ze znaczną rezerwą i bez zbytnich emocji. Parę razy zdarzyło mi się zapoznać ze wspomnianymi twórcami i obserwować stawiane przez nich pierwsze kroki w literaturze fantasy. Niestety większość debiutów to jeden wielki zawód. Jednak tego o książce Pani Sokół nie można powiedzieć, tym razem spotkało mnie miłe zaskoczenie.

O autorce póki, co wiemy tyle, że zaczyna dopiero swoją książkową karierę. Ma na koncie parę opowiadań wydawanych w czasopismach, wszystkie (zresztą tak samo jak książka) są ukierunkowane na fantastykę. Pani Sokół zapowiada jednak, że „Serce kamienia” to na pewno nie będzie ostatnia wydana przez nią książka. Szczerze? Ostrzę ząbki na resztę.

W książce poznajemy Magran, która zwie się inaczej Sercem Kamienia. Dziewczyna jest dość ciekawą postacią, bowiem wywołuje u czytelnika całą gamę emocji. Postać, stworzona przez pisarkę, nie ma jednoznacznie określonego charakteru. Potrafi kierować się chłodną logiką i poddać gorącym emocjom. Zabija z zimną krwią, jednak ranny nieznajomy potrafi wzbudzić w niej dobre uczucia i chęć niesienia mu pomocy. Zazwyczaj czytając książkę, w której bohater jest zabójcą nie potrafimy żywić wobec niego pozytywnych uczuć. W przypadku Magran bywa jednak odwrotnie. Jest to dość zaskakujące, bowiem takiego zabiegu literackiego nie spotyka się dość często. Natrafiłam na taki w powieści Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”, natomiast nie spodziewałam się, że odnajdę go u polskiego twórcy.

Drugim bohaterem, który towarzyszy Magran w drodze jest Segomaras – pieśniarz, który niewątpliwie nie szczyci się przewidywaniem konsekwencji swoich czynów. Jest kobieciarzem, dzięki czemu szybko i często wpada w kłopoty. Zgadnijcie kto go z nich wyciąga. Tak, oczywiście waleczna Magran. Jeżeli chcecie poznać przygody tych dwojga to szczerze polecam.

Uważam, że Pani Sokół spisała się bardzo dobrze. Książka podzielona jest na dwie części, co jest dość rzadko spotykane, ale mnie akurat się spodobało. Postacie są konkretne, mają ciekawie zarysowane charaktery, a narracja nie razi jak w przypadku niektórych debiutów z kategorii fantastyki. Fabuła książki, ku mojemu zaskoczeniu, naprawdę trzyma w napięciu. Nie ma dłużyzn, a pojawiający się wątek miłosny na szczęście nie raził mnie. Nie raz zdarzyło mi się uśmiechnąć, czy przewracać szybko strony, by odkryć co jest dalej. Po przeczytaniu tej pozycji stwierdziłam, że ciekawie pokazuje, iż czasem ciężko jest walczyć o to, co wydaje nam się słuszne oraz że podejmowanie właściwych wyborów bywa trudne, a ich konsekwencje są nie zawsze proste do przyjęcia.

Książkę polecam miłośnikom fantasy, zarówno tej klasycznej jak i nowszej oraz tym, którzy chcą dopiero zacząć przygodę z fantastyką. Dzięki tej lekturze zapragniecie więcej.

Marta Ceglarska
Za książkę dziękujemy:

środa, 16 kwietnia 2014

„ANIELSKI ŚPIEW” Adrian Turzański - recenzja

„Anielski śpiew” jest pierwszym tomem „Anielskiej Apokalipsy”, a zarazem debiutancką książką Adriana Turzańskiego. Informacji na temat samego autora w internecie jest naprawdę nie wiele, a wręcz wcale. Jednak motyw anielski, który pojawia się i w tej książce jest dość często spotykany.

Zaciekawiona tytułem i krótkim opisem postanowiłam zmierzyć się twórczością Pana Turzańskiego. Miałam wielokrotnie styczność z fantastyką i zwykle nie miałam problemu z przejściem z rozdziału w rozdział. Podejść do tej książki było kilka, a mimo to nadal nie potrafiłam wciągnąć się w tę historię.

Bóg odszedł pozostawiając niebo, piekło i ludzi samych sobie. Archanioł Michał zstąpił z niebios i postanowił odnaleźć Pana, tu na ziemi. Poszukiwania trwają już kilka lat, a Boga jak nie było tak nie ma.

Wtedy Michał zostaje wezwany do nieba, gdzie spotyka się ze swoim bratem, Gabrielem. Jednak ta rozmowa prowadzi donikąd i nie daje Michałowi żadnych nowych informacji. Gabriel prosi, więc o kolejne spotkanie, poza granicami niebios.

Pod osłoną nocy spotyka się z bratem i wyjawia mu plany mieszkańców nieba. Aniołowie gotowi są wziąć sprawę w swoje ręce i rozpocząć apokalipsę. Potrzebują jednak potęgi Michała i miecza, którego strzeże. Kiedy ten odmawia, Gabriel za wszelką cenę będzie próbował posiąść miecz i wcielić swój plan w życie.

Przyznam szczerze, że jestem zwiedziona i żałuję wyboru. Ta książka nie trafi ona na półkę moich ulubionych.

Mnie osobiście bardzo przeszkadzał język jakim jest napisana. Czytając miałam wrażenie, że autor jest jakimś nadętym bucem. Często jego zdania nie miały ładu i składu, i robił błędy w prostych słowach (i nie chodzi mi o literówki), co niestety też zraziło mnie do tej książki. Z niecierpliwością wyczekiwałam jakichkolwiek zwrotów akcji. Masło maślane do samego końca.

Lubię książki, które po przeczytaniu zostawiają po sobie niedosyt i chęć ponownego jej przeczytania.

Z radością dobrnęłam do końca i nie zamierzam nigdy więcej do tej książki wracać!


Ewelina Charęza

Za książkę dziękujemy:



wtorek, 15 kwietnia 2014

George R.R. Martin "Rycerz Siedmiu Królestw" - recenzja


Jesteś fanem „Gry o Tron” i jej autora George’a R. R. Martina? Uwielbiasz jego twórczość i pochłaniasz wszystko, co wyjdzie spod jego pióra? Jednak po sutej lekturze jaką jest Saga Pieśni Lodu i Ognia potrzebujesz odrobinę wytchnienia, lecz nie chcesz opuszczać magicznej krainy Westeros? A może dopiero zaczynasz przygodę z sagą, lub serialem, ale nie chcesz rzucać się na głęboką wodę? Jeśli odpowiedź na którekolwiek z powyższych pytań brzmi ‘tak’, to wiedz, że ta książka jest dla Ciebie idealnym rozwiązaniem!

„Rycerz Siedmiu Królestw” to przede wszystkim książka, która nie jest niemożliwie rozciągniętą powieścią, spisaną na tysiącach stron. Spotykamy się tutaj z trzema opowiadaniami, co prawda dość sowitymi, ale skonstruowanymi przez autora tak, że wręcz pochłania się je w mgnieniu oka. Cała książka jest napisana w nieco luźniejszej formie niż książki z sagi. Oczywiście nadal pozostajemy w krainie Westeros, ale sama akcja toczy się wiele lat przed wydarzeniami z Gry o Tron, gdy władze sprawował ród Targaryenów.

Każde z opowiadań w książce to oddzielny epizod z podróży wędrownego rycerza Dunkana i jego giermka Jaja na północ. Ta para głównych bohaterów wygląda na troszkę niedobraną. Dunk to silny, starszy i dojrzalszy chłopak, mający ‘aż’ siedemnaście lat. Nie jest może najbystrzejszą osobą, ale zdecydowanie nadrabia to swoją odwagą i dobrym sercem. Urodził się w slumsach i tam właśnie spędził swoje dzieciństwo. Tylko zbieg okoliczności sprawił, że został wzięty na giermka. Wędrowny rycerz nauczył go jak być dobrym człowiekiem i nienajgorszym wojownikiem, lecz chłopak nie jest bez skazy. Poznajemy go, gdy zakopuje ciało swojego mentora. Ale spokojnie, nie zabił go! Rycerz zmarł, a Dunk jako jego giermek zajął się pochówkiem. Jak wspomniałam, nie był zbyt bystry, dlatego nie pomyślał o udaniu się z ciałem w rodzinne strony swojego opiekuna.

Kłopotem był cały ekwipunek, który został po zmarłym. Młodzieniec nadal był giermkiem i nie mógł tak po prostu sobie go wziąć. Postanowił więc, że przywłaszczy sobie dobytek i przed całym światem będzie udawał, iż jest Dunkanem Wysokim, a pasowany na rycerza został tuż przed śmiercią mistrza. Decyzja ta pociągnęła za sobą sznurki konsekwencji, a że nasz główny bohater często myśli po fakcie… ‘’Dunk przygłup, tępy jak buzdygan…”, nie działa na jego korzyść. Jednakże na swej drodze spotyka pewnego dziesięcioletniego młodzieńca. Łysy chłopak z ciętym językiem okazuje się być kimś znacznie ważniejszym niż – jak myślał na początku Dunk – stajennym. To właśnie on zostanie giermkiem o imieniu Jajo.

Obydwu czeka spora masa kłopotów, które nie będą bułką z masłem. Jak się okazuje, los wędrownego rycerza i jego pomocnika to ciężki kawałek chleba. Nie brak też dylematów moralnych: a to zewsząd oszustwa i blefy, a to panowie feudalni okazują się być niegodni przysiąg wierności, a to teorie spiskowe potwierdzają się w praktyce. Zaś sam wybór pomiędzy honorem lub życiem nie jest wcale taki oczywisty.

W książce roi się od turniejów rycerskich, pościgów i pojedynków. Nie ma za to aż tylu artefaktów magicznych, a sam czarnoksiężnik nie afiszuje się zbytnio z magią. Smoków też nie ma, więc albo już dawno wyginęły, albo się jeszcze nie wykluły. Żaden Władca Ciemności nie budzi się z długiego snu i nie pragnie demonicznie rządzić całym światem.

Wydawać by się mogło, że „Rycerz Siedmiu Królestw” to historia fantasy dla nieco młodszych czytelników. Jest to prawdopodobne, ale pamiętajmy, że nadal pozostajemy w uniwersum Gry o Tron. Może nie ma tu tak drastycznego makiawelizmu, jest mniej przemocy i seksu – bez wątpienia ze względu na wiek bohaterów. Jest jeszcze jedna ważna rzecz, o której trzeba pamiętać czytając tę książkę. Autor. W Martinowskich dziełach nie ma taryfy ulgowej. Nie spodziewajcie się więc sielskich przygód dwóch młodych mężczyzn. Obaj wielokrotnie spojrzą śmierci w oczy, poznają co to ból, cierpienie i okrucieństwo. Podobnie jak w sadze Pieśni Lodu i Ognia, ludzie giną często i gęsto i nie jest to nic nadzwyczajnego. Niemiej jednak jest to atut samego autora. Dzięki temu książki stają się bardziej realistyczne, acz nie brakuje w nich fantastyki.

Te trzy opowiadania to bardzo miła odskocznia od ciągnącej się historii mnóstwa bohaterów. Tutaj uwaga skupia się na losach dwóch postaci, co w dużym stopniu upraszcza nam lekturę. Możemy odwiedzić miejsca jeszcze przed pojawieniem się dobrze znanych bohaterów takich jak rodzina Starków, czy Lanisterów. Fani samej sagi sięgną po to na pewno, a ci, którzy jej nie znają „Rycerza Siedmiu Królestw” mogą przeczytać i zorientować się, czy będą zainteresowani taką lekturą. Opowiadania te nie wymagają znajomości całej krainy i zasad tam panujących. Za to świetnie pokazuje zalety pisarstwa Martina – barwny świat, równie barwne i ciekawe postacie, a dodatkowo mnóstwo intryg, tutaj nierozpisanych, na tysiące stron. Nie trzeba przecież zaczynać od wielotomowej sagi, aby dostrzec geniusz George’a R. R. Martina.

Serdecznie polecam!

Kasia Prokopek




Za książkę dziękujemy Wydawnictwu: 




piątek, 4 kwietnia 2014

Aforyzmy i mądrości Tyriona Lannistera – George R. R. Martin [RECENZJA]


"Uważaj, co mówisz, bo inaczej wykopiesz sobie językiem grób.
"

Chyba każdy, choć z nazwiska zna George'a Raymonda Richarda Martina (dla jasności - to ten, który zabija tyyylu bohaterów, że nie starczyło by karteczek, by zaznaczać strony w książkach). Jakby ktoś jednak nie wiedział, jest to autor uwielbianej przez czytelników serii "Pieśń Lodu i Ognia" na której podstawie powstał serial "Gra o tron". "Aforyzmy i mądrości Tyriona Lannistera" to dodatek do tejże serii.

Tyrion Lannister to karzeł z Casterly Rock. Pochodzi z jednej z bogatszych rodzin, lecz przez swój wzrost jest wyśmiewany i nazywany pokraką. Wycierpiał wiele upokorzeń, zwłaszcza ze strony ojca i jego najbliższej rodziny. Mimo to jednak nie traci hartu ducha. Jest bystry, jego wiedza sięga bardzo daleko. Choć jest mały ciałem, ducha i wiedzę ma ogromną. 


"Intrygi są jak owoce. Potrzebują czasu, by dojrzeć."

Może i głupio to przyznać, ale po raz pierwszy spotkam się z twórczością G.R.R. Martina. Nigdy nie miałam przyjemności sięgnąć po jego serię, ani obejrzeć serialu. Jakoś zbytnio nie ciągnęło mnie do zapoznania się z tymi wychwalanymi pod niebiosa powieściami. Zastanawiałam się jednak co inni widzą w tych książkach, i by przekonać się do Martina, sięgnęłam po dodatek do serii. Podobno miał zawierć te najlepsze złote myśli, miał to być takie podsumowanie... a dla mnie miała to być zachęta do przeczytania... Czy tak się stało?


W zbiorze te zawarte są cytaty z tomów "Pies lodu i ognia". Każdy taki jeden cytacik, znajduje się na osobnej stronie i jest ślicznie obramowany. Obok niektórych fragmentów, znajduje się też ilustracja, obrazująca dany cytat.


„Jeśli ktoś maluje sobie tarczę na własnej piersi, powinien się liczyć z tym, że prędzej czy później ktoś w nią wyceluje.”

Książeczka została podzielona na czternaście działów, zatytułowanych: "O byciu karłem", "O potędze słów", "O miłości", "O wartościach rodzinnych", "O kondycji ludzkiej", "O muzyce", "O jedzeniu i piciu", "O królowaniu", "O realnej polityce", "Sztuka wojny", "Sztuka ratowania własnej skóry", "Sztuka kłamstwa", "O smokach i innych mitach"oraz "O religii". W każdym z nich pojawiają się cytaty wypowiedzi, przemyśleń i rozważań Tyrion'a o danym temacie. Oczywiście, jak już wyżej wspomniałam, zostały one zaczerpnięte z serii "Pieśń lodu i ognia".

Dodatek czyta się bardzo szybciutko, choć przy niektórych stronach cytaty skłaniają do refleksji, więc pozostajemy na nich dłużej, zastanawiamy się nad głębią i przesłaniem. Jak zauważyłam po tych fragmentach, autor ma ciekawy styl, ale przede wszystkim nie podaje na "tacy" wszystkiego, niektórych rzeczy trzeba się domyślić, snuć swe własne domysły, o co mogło chodzić pisarzowi.

Ciekawym zabiegiem, było dołączenie do cytatów ilustracji, które narysował Jonty Clark. Czy są one atutem, czy wprost odwrotnie - zależy, kto co lubi. Sposób w jaki zostały one narysowane jest specyficzny, więc nie każdemu może się spodobać taka kreska. Mnie osobiście, niektóre się podobały, ale nie każde. Są jednak ciekawym elementem, które dodają temu zbiorowi oryginalności.


"Jak to się dzieje, że gdy tylko ktoś zbuduje mur, ktoś inny zaraz chce wiedzieć, co jest po jego drugiej stronie?"

Okazuje się, że postać Tyriona Lannistera jest ciekawa, jednak nadal nie czuję się przekonana do tej serii. Może to jednak te liczne krwawe śmierci, tak zniechęcają mnie do tej serii. Kiedyś może się uda.

Co do "Aforyzmów i mądrości Tyriona Lannistera", jest to z pewnością nie lada gratka dla fanów serii, jak i serialu oraz samego Tyriona. Z pewnością odświeży wam co poniektóre cytaty, nawet może i wydarzenia, w których zostały wypowiedziane.

Ale jak mają takie dodatki do siebie - nie wnosi nic nowego, nie dowiecie się z niej czegoś, co już odnaleźliście w serii. Jedni więc uważać mogą to za zbyteczne, drudzy wręcz przeciwnie -będą pragnąć, mieć na półce z całą kolekcją. To od was więc zależy, czy chcecie wydać pieniądze, czy zachować na kolejne tomy.

Marcelina Pomper


Za książkę dziękujemy:

środa, 2 kwietnia 2014

Lśniące dziewczyny - recenzja

„Lśniące dziewczyny” Lauren Beukes to powieść złożona głównie z połączenia dwóch gatunków: thrillera i fantastyki. Motyw kryminalny tworzą epizody z udziałem Harpera Curtisa, bezdomnego i brutalnego mężczyzny, który morduje młode kobiety. Ten motyw funkcjonuje w niezwyczajny sposób – Harper Curtis jest podróżnikiem w czasie, a umożliwia mu to tajemniczy Dom, którego jeden z pokoi przenosi mordercę w czasie od lat 30. aż po lata 90. Na ścianie tego pokoju wiszą niezwiązane ze sobą na pierwszy rzut oka przedmioty, na tej samej ścianie widać nieco już wyblakłe imiona dziewcząt. Przeznaczonych na śmierć lub już zamordowanych – zależy, z którego momentu w czasie na to patrzeć. Jednak jedna z nich na pewno przeżyła i szuka swojego napastnika, który jest przekonany, że jednak pozbył jej się z tego świata...

Tajemniczy, przypadkowo odnaleziony Dom trafił się brutalnemu człowiekowi jak ślepej kurze ziarno. Stanowi bardzo intrygujący obiekt – czytelnika niezmiernie ciekawi, jak Lauren Beukes opisze być może jego historię, powstanie, jakimi zasadami tych podróży zaskoczy. Na okładce można wyczytać tylko enigmatyczne stwierdzenie: „dom (...) jest portalem do innych momentów w czasie”. Niewiarygodne, ale po przeczytaniu „Lśniących dziewczyn” czytelnik nie dowie się na ten temat niczego więcej. Ach, nie, dowiemy się, że Curtis nie może się wydostać poza lata 90... Główny fantastyczny motyw powieści, który z thrillera o mordowaniu młodych kobiet miał uczynić powieść oryginalną i fascynującą, okazał się być potraktowany po macoszemu, tylko na zasadzie samej obecności bez dodatkowych wyjaśnień.

„Lśniące dziewczyny” przedstawiają historię człowieka, który jest mordercą, bo jest. Dom, który umożliwia podróże w czasie, bo umożliwia. Lśniące dziewczyny lśnią, bo lśnią. Motyw fantastyczny funkcjonuje tutaj na zasadzie argumentu podobnego do „Słowacki wielkim poetą był, bo był” – autorka poskąpiła jakichkolwiek wyjaśnień podróży w czasie, nie poświęciła ani jednego akapitu historii przypadkowego napotkanego Domu, nie wyjaśniła dokładnie intencji Harpera Curtisa, który morduje dla chorej przyjemności i dlatego, że dziewczyny lśnią. Ale co to znaczy, że lśnią? Czytelnik może wysnuć po przeczytaniu książki pewną teorię na ten temat – łatwo zauważyć, jaka cecha osobowości łączy ofiary brutalnego Curtisa, lecz czy to ma wystarczyć?

Nie jest tak, że osoba mało bystra nie dostrzeże tutaj bardzo ważnego przekazu od autorki niewypowiedzianego bezpośrednio – taki istotny przekaz moim zdaniem nie istnieje. Oczywiście można tutaj wymienić takie banały, jak wytrwałość w swoich przekonaniach, opór wobec przeciwności losu, wiara we własne możliwości, wewnętrzna siła i synonimy, o czym ta powieść na pewno mówi, ale wobec oczekiwań na powieść niebanalną, takie przesłania są miałkie. Mogę produkować podobne wypowiedzi stwierdzające, że Lauren Beukes postawiła na inteligencję czytelnika, nie podpowiadając mu gotowego rozwiązania – lecz to naprawdę żadne argumenty. Inteligentny czytelnik nie będzie miał tutaj czego roztrząsać. Nie wiadomo, czy Dom pokierował Harperem, czy to Harper przesiąknięty złem do szpiku kości znalazł miejsce, które umożliwiło mu urzeczywistnienie tego zła, które w nim tkwiło.

Choć „Lśniące dziewczyny” od strony motywu fantastycznego zawodzą na całej linii – inaczej nie można określić zostawienia czytelnika tylko z tym, co zostało napisane w blurbie – Beukes nie można odmówić wykreowania żywych i ciekawych postaci, zwłaszcza drugoplanowych ofiar Curtisa, bohaterek indywidualnych i charakternych, nawet jeśli niedługo goszczą na kartach powieści. Trzeba również przyznać, że Beukes świetnie, intensywnie i bez ukrywania drastycznych szczegółów odmalowuje brutalność, jaka spotyka te kobiety. W ich sylwetkach można znaleźć echa rozmaitych postaw i problemów z wybiórczych okresów na osi 60 lat. Znajdziemy tutaj kobietę, która pomaga przy nielegalnych aborcjach, lesbijkę, transseksualistkę, tancerkę świecącą radem i z tego powodu podupadającą na zdrowiu, samotną kobietę z trójką dzieci, której mąż zginął na wojnie, a ona wypruwa sobie żyły...Każda z nich inaczej reaguje – o ile ma szansę – na śmierć. Ich postawy i zachowania są w pewien sposób poruszające.

Główna kobieca bohaterka, Kirby, to dzielna rozrabiaka, żyjąca z prostytuującą się matką, lecz nie poddająca się nawet po tragicznym wydarzeniu, podczas którego o mało nie umarła. Kirby chce zostać dziennikarką z krwi i kości – dlatego też czytelnik między kolejnymi zabójstwami i historiami rozmaitych kobiet obserwuje poczynania niezupełnie posłusznej Kirby w redakcji, przydzielonej do dziennikarza sportowego, który kiedyś zajmował się sprawami kryminalnymi. Wątek sportowy nie jest tutaj zbędnym balastem – jest on wyraźnym wątkiem, jednak bardzo zgrabnie i minimalistycznie wplecionym w całość, a niekonwencjonalne podejście Kirby na tym polu nawet potrafi rozbawić.

„Lśniące dziewczyny” to w gruncie rzeczy książka brutalna i ostra – znajdziemy tu bestialskie morderstwa, podkreślane przez wulgarny, dosadny język, który bywa zarówno nieco poetycki, jak i prosty, doświadczymy gorzkiego losu, który nie obchodzi się łagodnie z bohaterkami, będziemy śledzić człowieka, który nie ma żadnych oporów przez mordowaniem – można go nazwać bestialskim misjonarzem, ponieważ swoje czyny traktuje jak misję. Czytelnik poznaje epizody w kolejności zupełnie achronologicznej, przemieszczając się w latach między rokiem 1929 a 1993. Taka konstrukcja niweluje w pewnym stopniu przewidywalność, choć ostateczne zakończenie historii nie robi dużego wrażenia. Taka oś rozwijania fabuły dostarcza również czytelnikowi różnorodnych obrazów z amerykańskich miejscowości różnych lat – Beukes w posłowiu zaznacza, że korzystała z historycznych faktów również przy niektórych postaciach czy wydarzeniach.

Zadziwiające jest to, że autorka, która twierdzi, że korzystała z rozmaitych źródeł historycznych, kryminalnych oraz pomocy osób trzecich, kompletnie nie dopracowała motywu fantastycznego, który rozkłada na łopatki „Lśniące dziewczyny” mimo kilku pewnych zalet. To tak, jakby rozbudować szkic powieści, a pominąć rozwinięcie najważniejszego elementu. Gdy człowiek sobie uświadomi, że Dom jest tutaj tylko pretekstem do zamieszania chronologii opowiadania i jako sam motyw bez wyjaśnień jest nieatrakcyjny – pozostaje przeciętny thriller z nawiedzonym mordercą i zawziętą ofiarą, którego zakończenie można przewidzieć. Jaki pozostaje mi wniosek? „Można przeczytać” to mierna rekomendacja, a tylko taką mogę wystawić.

Katarzyna Kupczyk

Za książkę dziękujemy:

niedziela, 11 sierpnia 2013

Przekleństwo rasy - recenzja

Rafał Górniak to człowiek wielu pasji, na co dzień prawnik zakochany w historii. Pielęgnuje swoje zainteresowania literaturą, biologią ewolucyjną i demografią. Ta wiedza w połączeniu z talentem tworzenia pozwoliła mu napisać powieść fantasy o mocno dopracowanym i skomplikowanym świecie Elfów i Ludzi. Debiut literacki autora już pnie się na szczyt listy bestsellerów Empiku w kategoriach fantasy, a książka nie bez przyczyny powoli zaczyna zbierać same pozytywne recenzje.

Młody chłopak, Adam boryka się ze zdrowotnymi problemami. Dopadły go już anemia, arytmia serca czy bezdechy, przez które ciągle jest o krok od śmierci. Trafia do szpitala, który - jak ma nadzieję - przyniesie mu zdrowie i odpoczynek. Pewnego dnia odwiedza go jednak tajemnicza postać - nieznajomy mężczyzna, który sam budzi zaufanie, choć to co mówi, napawa niepokojem. Przedstawia się jako Elf i zamierza zabrać Adama na spotkanie ze swoją Królową. Chłopak musi wziąć udział w misji, która ma uratować elfią krainę, załagodzić polityczne walki i rozwikłać skomplikowane intrygi.

Powieść w świetny sposób przedstawia morze zawiłych postaci, które starają się walczyć o swoje dobro, choć różnie rozumiane. To cały szereg problemów mieszkańców krainy, którzy nie potrafią żyć razem w zgodzie i ciągle dochodzi między nimi do poważnych spięć. Autor w powieści opisał wiele różnorodnych charakterów, z których każdy ma głęboką, zmienną osobowość i zdolność popełniania błędów, niezależnie od tego, po której stronie stoi. Książka to także bogate opisy historii i ewolucji mieszkańców, a także przejawy niechęci wobec drugiej rasy.

Opowieść już od początku zachwyca prostym i przejrzystym językiem, który doskonale sprawdza się w prezentowaniu zawiłych, skomplikowanych wydarzeń, misternie stworzonego świata i złożonych osobowości. To doskonale stworzony świat, który jest dopracowany w każdym calu i potrafi wciągnąć czytelnika w sam środek konfliktu, oferując kilka godzin przyjemnie spędzonego czasu. Autor zadbał o wszystko - włączając w to nawet elementy elfiego i staroelfiego języka, które często w książce przywołuje.

Przekleństwo rasy to bardzo dobra książka, którą przeczytałam z wielką przyjemnością, choć niezbyt często zdarza mi się sięgać po literaturę fantasy. Tutaj jednak moje czytelnicze wymogi zostały zaspokojone. Nie sposób nie zachwycić się tą historią, bo widać ile wiedzy, serca i czasu autor włożył w jej stworzenie i dopieszczenie każdego szczegółu. Czasem brakowało mi tu bohatera, który zdobywa czytelnicze serca i przejmuje kontrolę nad historią. Losy Adama, elfiego świata i konfliktów są zajmujące, każda rasa intryguje swoją złożonością, jednak wszystkie postacie mają równy udział w całej powieści. Bohaterowie bywają źli i dobrzy, delikatni i brutalni zarazem. Może jednak i to jest zamierzonym, świadomym zabiegiem autora, który ma pokazać, że wobec pragnień wszyscy są równi, niezależnie od swojego pochodzenia i wyglądu.

Fanom fantasy spodoba się na pewno, choć pewnie przypadnie do gustu i czytelnikom lubującym się w dobrych, dopracowanych książkach, gdzie nic nie jest lekkie i nieskomplikowane. Po takie historie warto sięgać, bo nie dość, że wciągają bez reszty to uczą i zachwycają. Bardzo dobry kawał polskiej fantastyki, nad którą warto się zachwycać i warto docenić. Autor pozostawia sobie otwartą furtkę na kontynuację powieści, za która ja będę mocno trzymać kciuki!

Recenzję napisała: Patrycja Łuczyńska
                                                      Za książkę dziękujemy:

wtorek, 6 sierpnia 2013

Dziewięć żyć Chloe King. Upadła - recenzja

"Mam tajemnicę. I to nie jedną z tych przyjemnych."

"Dziewięć żyć Chloe King. Upadła" to pierwszy tom znanej w USA trylogii autorstwa Liz Braswell. Autorka ukończyła egiptologię, a przed napisaniem powieści zajmowała się produkcją gier komputerowych. Na podstawie książki powstał serial pod tym samym tytułem, ale po pierwszym sezonie został ściągnięty z ekranu.

Główną bohaterką jest Chloe King- zwykła nastolatka, która interesuje się chłopakami, ma dwóch najlepszych przyjaciół: Amy i Paul'a. Lecz w dniu szesnastych urodzin wszystko się zmienia. Jej życie staje na głowie. Bo kto normalny po upadku z siedemdziesięciu metrów, przeżywa taki wypadek, prawie bez szwanku ? Od tego dnia dziewczyna się zmienia... Dostrzega w swoim ciele zmiany a jej umysł, przepełniają myśli, których nigdy by się nie spodziewała. Ale posiadanie takiego daru ma swoją cenę. Ktoś czyha na jej życie, a ona nie ma pojęcia kto i dlaczego. Czy zdolności wystarczą ? Czy dowie się kim tak naprawdę jest ?

"Nagle uświadomiła sobie, że jej nowo odkryta moc to nie tylko zabawa- że może być śmiertelnie niebezpieczna."

Powielanie się tematu w książkach fantastycznych jest coraz bardziej znanym nam czytelnikom motywem w nowych powieściach. Anioły, demony, wilkołaki, wampiry i niewinne dziewczyny zakochujące się w tych nieziemskich istotach.

Cóż w tej książce nie ma żadnej z tych rzeczy! Autorka wymyśliła zupełnie coś nowego, co wprawia w podziw. Stworzyła zupełnie nowy gatunek istot z nadprzyrodzonymi mocami i tchnęła ich w swą historię.

Chloe nie jest niewinną, cichutką dziewczynką, która nie wie czego chce. Bohaterka ma swój osty charakterek- jest zadziorna, odważna oraz umie pokazać swoje pazurki. Ale jest też nastolatką z buzującymi hormonami, potrzebującą zrozumienia i szczypty miłości.

Akcja powieści rozwija się bardzo szybko, a kolejne zdarzenia zapoczątkowując coraz większą ciekawość, jak i chęć czytania dalej, by wiedzieć czym za chwilę zaskoczy autorka. Oczywiście występują tu niespodziewane zwroty akcji, jak i wiele tajemnic, których odkrycie nastąpi w kolejnych tomach o przygodach Chloe.

Język w książce jest prosty, cóż nawet można powiedzieć, że chwilami młodzieżowy. Dzięki czemu książkę czyta się łatwo, a jeden dzień mija w zastraszającym tempie.

"Jeśli chcesz coś powiedzieć, to powiedz to teraz, bo drugiej okazji możesz już nie mieć."

Bardzo podobało mi się zestawienie bohaterów w książce. Otóż nie ma tu dwóch takich samych charakterów, a nawet niektóre są zupełnie przeciwnymi stronami medalu.

Czasami jednak dziwiło mnie, jak dana osoba zachowuje się w dziejącej się sytuacji... Lub niektóre postępowania wręcz odstraszały od czytania np. dziecinne zachwianie bohaterki w kilku scenach. Ale jakoś dało się przeboleć :)

Wplecenie do historii wątku mitologicznego to ciekawy pomysł, który lubię w fantastyce. Jest jej niestety w tym tomie niewiele, ale w następnym ma być już o wiele wiele więcej.

Muszę przyznać, że powieść mi się podobała, ale przyznam, że rok temu oglądałam serial na jej podstawie, gdyż jeszcze jej nie było u nas w Polsce. I spodziewałam się po książce dużo więcej. A okazuje się, że serial wyprzedził fakty ciut na drugi tom, i to czego najbardziej chciałam się dowiedzieć musi jeszcze trochę poczekać.

Zakończenie książki niestety jest okropne dla czytelnika, bo pozostawia nas w nieświadomości i ciekawości co dalej, do kolejnego tomu. Wiele tajemnic jeszcze nie zostało ujawnionych, co sprawia, że już by się chciało sięgnąć po kolejną część.

Ja z powieścią spędziłam miły dzień. Książka i może nie jest wybitna, ale warta przeczytania. Dlatego zastanawiam się, dlaczego jest tak wiele negatywnych opinii odnośnie tej pozycji.

Serdecznie polecam szczególnie młodzieży, do której to dzieło jest kierowane. Ale i ci, co chcą przeczytać coś lekkiego, oryginalnego i ciekawego znajdą w tej pozycji coś dla siebie.

Przygoda. Magia. Intryga. Tajemnica. Musisz to przeżyć sam!

Recenzję napisała: Marcelina Pomper



Za książkę dziękujemy :

poniedziałek, 23 stycznia 2012

Pierwsza z Rodu Znajda - Joanny Łukowskiej - recenzja e-booka


Wyobraź sobie dzień, w którym zgasło słońce, w którym nastała ciemność, lecz nie na tyle łaskawa by zatracić życie. Wyobraź sobie wszystko co czai się w mroku, co za sprawą pradawnej magii ożyło i zamieszkało w Borze- jedynej kolebce zmutowanego istnienia, w taki właśnie świat wprowadza nas autorka „Pierwszej z rodu”.

Tkana niczym sieć zmarszczek na czole wiekowej Wiedzącej- Mądrej, Czarownicy, opowieść, łapie w swoje sploty życia istot pozostałych na planecie. Ludzi, Skrzatów, Zwierząt. Lecz nic nie jest tu oczywiste, bo Ludzie to także Puści – sztucznie stworzone, wyczyszczone z emocji naczynia ukierunkowane na jeden cel. Skrzaty – to nie dobre istoty pomagające ludziom, tylko waleczne, podstępne i charakterne stworzenia. Chyba tylko Zwierzęta się nie zmieniły, bo nadal czują, myślą.

W takiej scenerii rozgrywają się losy małej dziewczynki Mili, której tajemnicza osoba łączy wszystkie wątki i postaci. Dlaczego szuka jej Maura, zwana też Wielebną – okrutna samozwańcza władczyni – stworzyciela Pustych. Czy dziewczynka jest wybraną – następną Córką – zamieszkałej w Borze Wiedzącej – czy to jej ma pokazać Drogę? Skąd bierze się miłość i oddanie hardej Skrzatki – lisicy – Witki, jedynej miłości Rosy – skrzata przywódcy, który tak bardzo ją miłował jak zranił i oszukał. Wreszcie co znaczy niezwykły zbiór darów, jakimi obdarzona jest Mila – telepatia, ożywianie istnień, magia Pani Lasu?

Tego wszystkiego dowiecie się zagłębiając się w Bór.
Książka Joanny Łukowskiej, to połączenie fantasy z nutką science fiction, i współczesnej nauki. Hydroponiczne uprawy, modyfikacja, mutacja  genetyczna mieszają się z magią, telepatią i ludzkimi uczuciami – dając ciekawą mieszankę. Autorka bardzo płynnie splotła losy postaci, stąd całą książkę czyta się bardzo przyjemnie – pomimo początkowego odczucia chaosu. Mocny punkt stanowią też bohaterowie. Nakreśleni są w ciekawy, barwny sposób. Każdy z nich ma swoją historię – niebanalną, dopracowaną, przez co łatwo jest się z nimi, nie tyle utożsamić, co oswoić, zbudować własną ich wizję. Jednakże czuje się też pewien niedosyt – za mało jest w świecie bez słońca... ciemności, jakby autorka trochę zapomniała o przyczynie zdarzeń, a może całą ciemność zamknęła w sercach swoich bohaterów.
„Pierwsza z rodu” stanowi ciekawą pozycję, którą mogę spokojnie polecić jako lekturę na relaksujące popołudnie, dla wszystkich tych, którzy chcą odpocząć po ciężkim dniu.
Recenzję napisała: Edyta Gierałt 

                                                e-booka otrzymaliśmy dzięki uprzejmości