Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo rebis. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo rebis. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 8 lutego 2021

Zapowiedź - Katarzyna Kucewicz "Kobiety, które czują za bardzo"

 


Katarzyna Kucewicz

Kobiety, które czują za bardzo

ISBN 978-83-8188-127-2

Seria Poradniki psychologiczne

Premiera 23.02.2021

Opis wydawcy:

Wyjątkowa wrażliwość. Dar czy przekleństwo?

Czujesz się przytłoczona własnymi emocjami? Bardzo łatwo cię zranić? Nadmiernie przejmujesz się krytyką i zdaniem innych? Jesteś jedną z kobiet, które zastanawiają się: „co ze mną jest nie tak”?

Jeśli odpowiedziałaś na którekolwiek z powyższych pytań twierdząco, Kobiety, które czują za bardzo to książka dla ciebie.

Dowiesz się z niej m.in.:

  • czym jest wysoka wrażliwość, skąd się bierze i jak się przejawia.
  • kiedy wyjątkowa wrażliwość wpływa na życie.
  • dlaczego niektóre kobiety czują za bardzo.
  • czy wrażliwość może być sprzymierzeńcem.
  • jak zaakceptować swoją wrażliwą naturę. 
  • w jaki sposób pokierować swoim życiem zawodowym i prywatnym, będąc kobietą wysoko wrażliwą.
  • jak znaleźć miłość, czując za bardzo.

Psycholożka i psychoterapeutka Katarzyna Kucewicz doradza, w jaki sposób dbać o siebie, gdy się jest kobietą wysoko wrażliwą i jak czerpać siłę ze swojej wrażliwości. Pokazuje, jakie strategie zastosować, aby odnaleźć szczęście oraz spokój.

Katarzyna Kucewicz – psycholożka, seksuolożka i psychoterapeutka. Pracowała jako psycholog w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, obecnie współtworzy Ośrodek Psychoterapii i Coachingu Inner Garden. Autorka licznych tekstów w czasopismach psychologicznych oraz lifestylowych, ekspertka w programach telewizyjnych i radiowych. Zajmuje się psychoterapią indywidualną oraz terapią par.

 

wtorek, 1 października 2019

Premiera: "Młodość na dłużej" - Jak spowolnić proces starzenia się i do końca zachować zdrowie?

Jak spowolnić proces starzenia się i do końca zachować zdrowie?

Starzenie się jest naturalną i nieodłączną częścią życia. Mimo to większość ludzi obawia się tego procesu i jego skutków dla ciała i umysłu. A gdybyśmy tak mogli odsunąć te negatywne skutki w czasie i do końca życia pozostać w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej? Oto dobra wiadomość: Możemy! 

W Młodości na dłużej światowej klasy specjalista w dziedzinie medycyny przeciwstarzeniowej i estetycznej doktor Duncan Carmichael pomaga czytelnikowi zrozumieć, jak funkcjonuje organizm, i poznać czynniki, które stanowią o zdrowiu i tempie starzenia się. Zawiera oparte na najnowszych badaniach bezcenne wskazówki dotyczące wielu istotnych aspektów życia w zdrowiu, takich jak dieta, sen, funkcjonowanie układu hormonalnego. Autor nie oszukuje czytelnika, że wystarczy jeden cudowny preparat czy produkt spożywczy, by zachować wieczną młodość, jak przekonuje dziś wielu „ekspertów”. Uświadamia natomiast, że długie życie w optymalnym stanie zdrowia to wynik wielu skomplikowanych procesów zachodzących w organizmie przez całe życie i że człowiek wyposażony w odpowiednią wiedzę i żyjący świadomie, ma na te procesy wpływ.

Doktor Duncan Carmichael ukończył studia medyczne w RPA, zawodowo doskonalił się w Europie, gdzie zgłębiał problematykę żywienia, równowagi hormonalnej i medycyny estetycznej. Założył i prowadzi Institute of Healthy Aging w Kapsztadzie oraz siostrzaną placówkę w Dorset w Wielkiej Brytanii.



czwartek, 9 października 2014

Wilcze przesilenie - Anne Rice - recenzja

Jestem zmęczona. Czemu? Bo właśnie przeczytałam „Wilcze przesilenie”. O tak. Jestem bardzo zmęczona. Skończyłam z A. Rice. Oficjalnie z nią skończyłam.

Wieki temu, miałam okazję poznać inne dzieła tej pisarki – „Wywiad z wampirem” i „ Królowa potępionych”. Jako że książki nie były złe, postanowiłam sięgnąć również po „Wilcze przesilenie”. Ale Anne Rice zawiodła na całej linii.

Jeśli chodzi o fabułę, nie ma zbytnio co opowiadać. Chociaż z tyłu książki opis jest dość szczegółowy, ja streszczę „Wilcze przesilenie” w kilku zdaniach.

Mamy wilkołaka, Raubena Goldinga, który zmaga się z krzyżmem i świadomością, że już niedługo będzie musiał porzucić rodzinę, dla której zawsze był i będzie „Słonecznym Chłopcem”. Na domiar złego zaczyna mu się objawiać duch zamordowanej Marchent , a do drużyny Czcigodnych Dżentelmenów, wkrótce ma dołączyć kobieta.

Cóż. Książkę można by było zatytułować „Festyn w Nideck Point” zamiast „Wilcze przesilenie”, bo to właśnie festyn w mieście jest największą atrakcją tej książki. Anne Rice w kółko opisuje wesołych mieszkańców i (zadziwię Was) festyn, zamiast skupić się na duchu o wiele ciekawszej Marchent.

Kolejnym minusem jest narracja książki. Nie mam pojęcia dlaczego jest ona pisana w trzeciej osobie, ponieważ cały czas mamy do czynienia z Raubenem, jego przemyśleniami i postępowaniem. W pierwszej osobie liczby pojedynczej książkę czytałoby się o wiele lepiej, bez jakichkolwiek nieścisłości słownych.

Jeśli chodzi o głównego bohatera jest on całkowicie nijaki. Myślę, że „Słoneczny Chłopiec” jest dla niego adekwatnym określeniem, ponieważ kocha on wszystkich bohaterów książki. Kocha Laure, zawsze kochał Merchent, którą znał praktycznie tydzień, kocha Margona, Felixa, Stuarta i Sergieja i tak dalej i tak dalej. Już nie mówię o tym, jak się czułam, kiedy Rauben opisywał swojego KOLEGĘ Sergieja (płeć męską!) i w kółko powtarzał, że go kocha. Był bohaterem niezdecydowanym, niepewnym siebie, nieświadomym swoich możliwości. Odnosiłam wrażenie, że na swój sposób również upośledzonym, ale starałam się o tym nie myśleć, żeby całkowicie nie zepsuć sobie zabawy z książką. Samo pojęcie wilkołaka zostało przeobrażone w postać naiwną i kruchą, a powinno być kompletnym przeciwieństwem.

Wartkość fabuły również nie powalała. Większość autorów specjalnie rozciąga akcję na więcej stron niż potrzeba, żeby prawdziwą bombę zostawić na sam koniec, ale Anne Rice przegięła totalnie. Tutaj powtarza się akcja z festynem – niekończącą się opowieścią, nic nie wznoszącą do historii. Może i zdołałabym to przełknąć, gdyby koniec był faktycznie jakimś majstersztykiem, ale tam nawet bomby nie było!

Szkoda, bo widać było, że Anne miała pomysł na książkę, tylko gorzej z jego realizacją. Za co mogę przyznać plus? Za okładkę. Jest ona kompatybilna z pierwszym tomem sagi, przez co tworzy spójną całość z Wilczym Darem. Również jeśli chodzi o dziedzinę ekologii, Rice mi zaimponowała. Bardzo nie lubię, kiedy książki mają 10 centymetrowe marginesy, marnując tym samym wartościowy papier. W przypadku Wilczego przesilenia kartki są zapełnione słowami po brzegi.

Podsumowując, książka nie przyciągnęła mojej uwagi na tyle, by móc ją komukolwiek polecić. Jeśli jednak jesteś zagorzałym fanem Anne Rice i jej dzieł, musisz koniecznie przeczytać i tą pozycję.

Natalia Laskowska 

Za książkę dziękujemy:
 

czwartek, 31 lipca 2014

Swiatło cienie - Rafał Dębski - recenzja

Kosmos, gwiazdy, niezbadane planety, obcy – to od zawsze nas fascynowało. No… przynajmniej większość. Ludzie z natury są ciekawi, a ich wyobraźnia pracuje na pełnych obrotach. Więc dlaczego nie stworzyć samemu własną planetę z całkowicie inną rzeczywistością? Próbę zrealizowania takiego pomysłu podjął Rafał Dębski w swojej książce „Światło cieni”. Czy projekt można uznać za udany?

Sam autor książki, jako osoba z planety Ziemia, ma dużo wspólnego z kosmosem. Urodził się 43 dni przed lądowaniem załogi Apolla 11 na Księżycu. Z zawodu psycholog, z wyboru – pisarz i tłumacz. W swoim dorobku posiada powieści różnego gatunku, a sam twierdzi, że duchowo czuje się bardziej rycerzem, aniżeli psychologiem.

Ale przejdźmy do książki…

Głównym bohaterem jest komandor Rauben – z natury człowiek nieustępliwy, pełen samozaparcia, odwagi i wiary we własne poglądy. W rezultacie, kiedy żołnierze zaczynają twierdzić, iż widują dziwny rodzaj mgły, pojawiającej się znikąd, Rauben musi się mocno wysilić, aby uwierzyć w tą teorie. Zadaniem komandora jest udowodnić, że planeta nadaje się do zaludnienia. Tymczasem pracownicy twierdzą, że poza nimi znajduje się tu ktoś jeszcze. Kiedy czytniki paranormalne nie wykazują obecności nadnaturalnych stworzeń, a członkowie załogi zaczynają przejawiać coraz częstsze napady agresji, Rauben rozkazuje opuścić planetę. Podczas rutynowego wybudzania, okazuje się, że komputer już wcześniej przeprowadził podobną operację na innym członku załogi, która spowodowała cofnięcie się jego umysłu do etapu osiemnastomiesięcznego dziecka. Wychodzi na jaw, że na statku oprócz ludzi, znajduje się „coś” jeszcze…

Kiedy pierwszy raz wzięłam książkę w swoje ręce, byłam zachwycona. Ciekawa okładka, intrygujący tytuł, a jeszcze bardziej tajemniczy opis na odwrocie. Czego chcieć więcej? Problemy zaczęły się po 15 stronie.

Rauben jest postacią dobrze opisaną, a jego wewnętrzny monolog może zainteresować człowieka. Pod warunkiem, jeżeli nie opowiada o „deprywacji sensorycznej w roztworze fizjologicznym o temperaturze ciała”. Niestety, połowa książki jest właśnie w ten deseń. Przyznam szczerze, nie jestem mężczyzną studiującym astronomię, biotechnologię, albo jeszcze jakiś inny kosmos. Jestem dziewczyną, lubiącą dobrą fantastykę, historie romantyczne i ostrego rocka. Dlatego, kiedy zaczęłam czytać o konsoli mózgu głównego, odechciało mi się. Warsztatowo książka jest doskonała. Brakuje tylko ogólnego sensu, jakiegoś motywu przewodniego, głównej wartości. Może gdyby wyciąć fragmenty opisujące sprzęty nie z tej ziemi, można by się wciągnąć w ogólny zarys fabuły, która ,mimo wszystko, jest do rzeczy. Wodolejstwo. To chyba dobre określenie. Jeśli chodzi o komandora Raubena jest podobnie. Ogólnie, przez połowę książki stara się dowiedzieć, o co w ogóle chodzi. Podejrzewam, że ma jakiś problem ze sobą, bo jako postać książkowa jest strasznym gburem. A jeszcze jak na złość, przyszło mu okiełznać drugie tyle gburów, w postaci jego załogi. Tragedia…

Dla porównania, sprawdziłam opinie innych czytelników. Były podzielone na te bardzo dobre i na te „nic szczególnego”, więc książka jakaś bardzo zła nie jest. Mimo wszystko, ja zaliczam się do tych drugich.

Podsumowując. „Światło cieni” polecam osobom, które mają ochotę na niezobowiązujące science fiction i są fanami nowoczesnej technologii. Ta pozycja nada się idealnie.

Natalia Laskowska

Za książkę dziękujemy:


Szczęśliwa godzina w piekle - Tad Williams

Piekło to okropne miejsce, stworzone by karać ludzi za ich występki i przewinienia. Miejsce, którego należy unikać jak ognia. Gorzej, kiedy schodzisz tam z własnej nie przymuszonej woli by odzyskać ukochaną. Nie spodziewasz się, że to wcale nie taka bułka z masłem, a żeby się tam dostać, musisz -używając eufemizmu- stanąć na głowie. Wyobraź więc sobie – jak bardzo przerąbane ma Bobby Dollar?

Tak jak w poprzednim tomie i tym razem nasz anioł-prawnik jest uwikłany w masę nieporozumień i kłopotów. Jednym z nich jest Caz – Hrabina Zimnoręka, podstępna diablica i kochanka Bobby’ego. Bohater pragnie wydostać ją z piekła, z rąk Wielkiego Księcia Eligora, a potem dodatkowo, wrócić w jednym kawałku. Problem w tym, że nie ma pojęcia jak to zrobić. Stara się odnowić stare, toksyczne znajomości, poszperać tu i ówdzie. W międzyczasie Archaniołowie prowadzą śledztwo, w które zamieszany jest, nie kto inny, jak sam Bobby. Jednym słowem mamy bałagan i nic nie wskazuje na to, żeby miało być lepiej…

Poprzedni tom przygód Bobby’ego – Brudne ulice nieba podbił moje serce, tak więc po kolejny sięgnęłam z równie dużym entuzjazmem. Niestety, nie było tak, jak oczekiwałam.

Ciężko mi pisać tą recenzję. Z jednej strony, świat fantastyczny i wszystkie paranormalne rzeczy były przedstawione z dużą dozą wyobraźni, jaką zawsze ceniłam u Williamsa, ale z drugiej, czułam, że historia nie jest taka, jaką spodziewała się być (biorąc pod uwagę poprzednią książkę).

Cóż, piekło Williamsa różni się od piekła Dantego w bardzo wielu kwestiach. Wszystkie miejsca w podziemiach, które Bobby odwiedza, zdają się być najgorszą ze stron świata RZECZYWISTEGO. Ból, cierpienie i okrutne, niehumanitarne tortury to właściwie główny wątek w książce. Zdaje się, że Tad Williams trochę za dobrze się bawił przy pisaniu o mękach, jakie przeżywał bohater. Pomijając ten szczegół, można doszukać się w książce także nadziei, lojalności i odkupienia.

Kolejnym minusem jest znikoma ilość dialogów. W całej fabule nie znajdziemy dużo myślników oznaczających rozmowę dwóch lub więcej osób. Głównie są to opisy miejsc, zdarzeń, a także przemyślenia bohatera. Nie powiem, żeby było to czymś złym, ponieważ wyobraźnia Williamsa jest naprawdę ogromna, jednakże, na dłuższą metę taka paplanina człowieka nudzi, chciałoby się czegoś więcej niż tylko doskonałych warsztatowo monologów. Zbyt dużo gadki szmatki spowalniało akcję wskutek czego miałam ogromną ochotę pominąć to, co niepotrzebne.

Ogólna fabuła również jest trochę dołująca. Większość czasu z Bobbym spędziłam przechodząc od jednej tragicznej sytuacji do kolejnej, a sam bohater nie urzekał tak, jak w poprzedniej części. Miałam wrażenie, że powziął decyzję wykradnięcia Caz z piekła tylko ze względu na pociąg fizyczny jaki do niej żywił, a nie ze względu na miłość.

W całej podróży Bobby’ego Dollara plusem było jedynie to, co w Brudnych ulicach nieba – komiczny charakter głównego bohatera. Pomimo tych wszystkich nieszczęść przez jakie przeszedł jego czarny humor i sarkastyczny dowcip nie zmienił się, doprowadzając mnie nie raz do śmiechu. W swoich wypowiedziach i monologach używa zabawnych sformułowań i wtrąceń, co w połączeniu z tragiczną sytuacją daje naprawdę wybuchową mieszankę.

Podsumowując, początkowo byłam skłonna wyprzeć się książki całkowicie, ale tego nie zrobię. Jest kilka faktów, które sprawiają, że jest wartościowa. Polecam z czystym sumieniem fanom fantastyki i miłośnikom horrorów, jednakże, jeśli chcecie usiąść z Bobbym do śniadania lub jakiegokolwiek innego posiłku - stanowczo odradzam (wiem z doświadczenia).

Natalia Laskowska

Za książkę dziękujemy:
 

czwartek, 22 maja 2014

Menedżerowie Jak myślą i pracują wielcy stratedzy piłki nożnej - recenzja

Długo nosiłam się z opisaniem tej książki. Od kilkunastu lat jestem wierną fanką piłki nożnej. Oglądam mecze, jeżdżę na mecze, śledzę wiadomości ze świata piłkarskiego. O piłce jednak pisze się bardzo trudno. Miałam już okazję zetknąć się z książkami o piłce nożnej i o osobach z tym światem związanych. Lektura jest bardzo specyficzna. Moim zdaniem nie dla każdego. Czy to biografie, czy to jakieś opracowania zbiorcze, dla przeciętnego zjadacza chleba są niezjadliwe. Nim kupicie komuś tę książkę, dobrze się zastanówcie. Znane twarze na okładce, nie gwarantują że obdarowany rozsmakuje się w lekturze.

Stereotypy, te związane z piłką nożną są dosyć jednoznaczne. Piłkarz to idiota, który nie doda dwóch do dwóch. Przynajmniej w Polsce – często się to sprawdza(gdy posłuchamy wypowiedzi naszych graczy). A futbol to sport wymagający inteligencji, planowania, wyobraźni. A co dopiero bycie trenerem. Dlaczego doskonali gracze bywają kiepskimi trenerami? Dlaczego często przeciętni gracze wyrastają do poziomu ikon trenerskiego świata. Być może kiedyś wystarczyło znać się na grze w piłkę i umieć przekazać wiedzę. Współcześnie świat futbolu to świat wielkich pieniędzy. Trzeba być medialną machiną, zarabiać pieniądze, robić szoł.

Autor książki „Menadżerowie” to Mike Carson, specjalizujący się w tym o czym pisze, w zarządzaniu, w marketingu. Miesza w sercu świata angielskiego futbolu Manchesterze, tam gdzie rozgrywają się cudowne widowiska, blisko stadionu, który gościł wielkie piłkarskie osobowości. Dzięki temu, że zna osoby o których pisze, zna się na tym co robią jego książka jest osobista, zajmująca. Obiecuje nie tylko dawkę wiedzy, ale czas spędzony na lekturze dobrze napisanej książce

„Menadżerowie” to przewodnik po metodach pracy wielkich dyrygentów piłki nożnej. To opowieść, krok po kroku, jak konstruuje się drużynę, styl gry, niepowtarzalny wizerunek. Ancelotti, Wenger, Mourinho, sir Alex Ferguson te nazwiska zna każdy, ale nie każdy może posłuchać o ich spojrzeniu na pracę trenera. Carson nie opowiada nam o futbolu tylko z perspektywy trenera, ale i menadżera, firm konsultingowych. Oni wszyscy wpływają na to jak funkcjonuje drużyna. Każdy miłośnik piłki nożnej wie, że dobry trener powinien umieć tak przemówić do drużyny, aby przełamać kryzys, jaki wkradł się do serc piłkarzy. Jak to robią? Jak radzą sobie z kibicami, ludźmi. Ta książka przenosi nas do szatni, przenosi nas za kulisy wielkich spektakli. Czytałam kilka książek, które w założeniu miały pokazać piłkę od kulis, pierwszy raz spotkałam książkę, która naprawdę mnie tam przeniosła. Bardzo kompleksowa książka, świetnie napisana. Autor nie skupia się na jednej drużynie, na jednym trenerze, to naprawdę ewenement na polskim rynku wydawniczym.

To obowiązkowa pozycja dla osób, które wiążą swoją przyszłość z piłką, którym marzy się kariera trenera. U nas w Polsce takie patrzenie na trenowanie, zarządzanie drużyną jest novum, dopiero raczkuje. „Menadżerowie” wnoszą nutę świeżości, nowe spojrzenie. Mam kilku kolegów, którym chciałabym tę książkę wręczyć. Mam wśród znajomych wielu fanów futbolu, którzy również się nie zawiodła, jako i ja się nie zawiodłam. Mam nadzieję, że Wy też się nie zawiedziecie.

Katarzyna Mastalerczyk

Za książkę dziękujemy:

czwartek, 15 maja 2014

„Pozdrowienia z Londynu” - Krzysztof Beśka - recenzja

Polskie kryminały w ostatnich latach cieszą się rosnącą sławą. Mówi się o nich nie tylko nad Wisłą, ale także za granicą; pojawiają się artykuły w cenionych amerykańskich dziennikach, w których krytycy doceniają kunszt rodzimych autorów. Wśród nich coraz silniej do głosu dochodzi grupa tzw. kryminałów retro, których akcja toczy się przed II wojną światową.

Właśnie ten typ proponuje nam w swojej powieści „Pozdrowienia z Londynu” Krzysztof Beśka. Fabułę kryminału osadza w Łodzi z końcówki XIX wieku. Młody detektyw Stanisław Berg rozpracowuje wraz z przyjaciółmi sprawę serii morderstw dokonywanych na kobietach. Ofiary są dotkliwie okaleczane, a główny bohater zmaga się nie tylko z mordercą, ale też z rosyjskimi władzami, bowiem Łódź tamtych lat była okupowana przez cara. „Pozdrowienia z Londynu” to druga powieść Beśki, opowiadająca o ciemnej stronie XIX-wiecznej Łodzi. W 2012 roku autor wydał już „Trzeci brzeg Styksu”.

Co prawda w Łodzi nigdy nie byłem, jednak czytając „Pozdrowienia…” ma się wrażenie, jakby autor znał to miejsce od dziecka. Trafnie wychwytuje charakter tego miasta – przede wszystkim fabrycznego oraz wielokulturowego. Wśród przewijających się bohaterów napotykamy Polaków, Rosjan, Niemców, Żydów, czy Brytyjczyków. Zachęceni pozytywistycznymi hasłami tworzą wielki organizm, który jest jednak bezlitosny dla słabych jednostek. Oprócz najważniejszej w utworze akcji, autor bardzo uważnie zrekonstruował ówczesne hierarchie społeczne, nastroje wśród mieszkańców i wreszcie słabości, z którymi zmagali się nawet najbogatsi. Sama historia od początku jest frapująca. Podejrzenia padają na coraz to nowe twarze, jednak dopiero w kulminacyjnym momencie czytelnik poznaje rozwiązanie.

Beśka sprawnie porusza się między poszczególnymi wątkami, chociaż wydaje się, że przewijająca się historia miłosna mogłaby być nieco bardziej rozwinięta. Całość jest spójna, poprawna w aspekcie językowym. Autor skupia się na akcji, a jeśli występują dłuższe opisy, czyta się je dość płynnie, nie tracąc związku z wydarzeniami fabuły.

Podsumowując, „Pozdrowienia z Londynu” to dobrze napisany kryminał retro, który łączy i ubarwia realne historie i miejsca. Czytając tę książkę ma się wrażenie, że ciągle coś się dzieje; kiedy historia jednego bohatera spowalnia, przyspiesza inna. To zapewnia niezbędne dla tego typu powieści napięcie i narastającą w czytelniku ciekawość. Ów pośpiech jest też w niektórych momentach wadą, bowiem odbiera ważniejszym scenom dramaturgii, chwili, by czytelnik mógł delektować się choćby punktem kulminacyjnym. Odbija się to także na prezentacji bohaterów, którzy poprzez ciągłe działanie, nie dają się poznać w takim stopniu, w jakim życzyłby sobie tego odbiorca. Cóż, Stanisław Przybyszewski, którego postać pojawia się epizodycznie w powieści, to nie jest, ale Krzysztof Beśka trzyma poziom.

Daniel Zielaskiewicz

Za książkę dziękujemy:

środa, 14 maja 2014

Taylor Stevens - „Lalka” - recenzja

„Lalka” to najnowsza powieść Taylor Stevens, autorki bestsellerowych powieści o losach Vanessy Munroe – „Informacjonistki”, która została doceniona przez New York Times, a także „Niewinnej”. Obie książki zostały docenione przez krytyków oraz przetłumaczono je na dwadzieścia języków. Aktualnie pisarka przebywa w Teksasie, gdzie pracuje nad nową powieścią o przygodach Munroe.

Vanessa Munroe to kobieta kameleon i łowca w jednym, nie ma dla niej rzeczy niemożliwych. Urodziła się w rozdartej konfliktami Afryce i jako nastoletnia dziewczynka trafiła w ręce handlarzy bronią. Torturowana przez najokrutniejszego z nich, robiła wszystko, żeby przetrwać ten koszmar. Z biegiem lat Vanessa przejechała świat wzdłuż i w szerz. W międzyczasie pracowała dla licznych korporacji, głów państw oraz garstki prywatnych klientów, których stać było na skorzystanie z jej wyjątkowych usług. Właśnie przez swoją pracę narobiła sobie wielu wrogów, którzy zaczęli ją prześladować.

Tym razem Vanessa musi stawić czoła tajemniczemu lalkarzowi, który kontroluje każdy jej ruch. Munroe postępem trafia do podziemnego i mrocznego świata, w którym to kobiety i dziewczynki traktowane są jak towar. Jej zadaniem jest przetransportowanie (z jednego końca Europy na jej drugi kraniec) Neevy - słynnej aktorki, tzw. „lalki”, która na specjalne zamówienie uprowadzona została kilka tygodni wcześniej. Działająca pod silną presją Munroe musi dostarczyć klientowi „towar” w nienaruszonym stanie w określone miejsce i w określonym terminie. Wszystko gładko by szło, gdyby nie to, że Neeva z pozoru krucha i spokojna dziewczyna, nie utrudniałaby jej wykonania zadania. Od tego „zlecenia” zależy życie najbliższej osoby Vanessy – Logana, który został porwany i torturowany przez Lalkarza do czasu wykonania zlecenia. Munroe zdaje się na swój instynkt: musi działać szybko i walczyć zaciekle, żeby w swoim stylu wymierzyć sprawiedliwość.

W „Lalce” autorka mistrzowsko wykreowała nie tylko główną bohaterkę, ale posunęła się o krok dalej: stworzyła również niezwykłą ofiarę. Z pozoru cicha i przestraszona dziewczyna okazuje się być równie charakterna co główna bohaterka. Neeva robi wszystko, żeby przetrwać i wydostać się z rąk oprawców, tak jak przed laty walczyła o przetrwanie Vanessa…

Dzięki swojej najnowszej powieści, Tyler Stevens przenosi nas w sam środek mistrzowsko utkanej intrygi. Książka przez cały czas trzyma czytelnika w napięciu i niepewności aż do samego końca. Niestety nie miałam okazji przeczytać dwóch poprzednich części o losach Vanessy Munroe, więc nie do końca jest mi wiadome, co spotkało ją w przeszłości. Jedyne ze wspomnień głównej bohaterki można poznać skrawki jej trudnej i bolesnej przeszłości. Z całą pewnością w wolnej chwili sięgnę po „Informacjonistkę” i „Niewinną” by dokładnie poznać wcześniejsze dzieje głównej bohaterki.

Klaudia Kwiatkowska



Za książkę dziękujemy: 

środa, 2 kwietnia 2014

Dwanaścioro z Paryża - Tim Wilocks - recenzja

Jeżeli ktoś z was czytał pierwszą książkę autora pod tytułem "Religia" w której było krwawo, to tutaj będzie jeszcze bardziej. "Dwanaścioro z Paryża" to książka historyczna, której akcja dzieje się w Paryżu podczas sławnej nocy św.Bartłomieja czyli 23 sierpnia 1572 roku. Bohaterem książki jest Mattias Tannhäuser, który przybywa do Paryża po długiej i wyczerpującej podróży podczas której wiele się nauczył i wiele widział. Przybywa tu jednak nie na wesele, tylko na spotkanie ze swoją ciężarną żoną, która na dniach ma rodzić.

Niepokój, który dręczy głównego bohatera, narasta gdy podczas poszukiwania małżonki trafia na zbójców z którymi wdaje się w potyczkę, najpierw słowną, a potem zbrojną. Ku zaskoczeniu czytelnika owi rycerze są z Polski, a konkretnie z Krakowa. Owo spotkanie jest dopiero zapowiedzią walk, które przyjdzie mu stoczyć w obronie czci i godności, nie tylko swojej, ale również czci swojej ukochanej. Jego niepokój bardzo wzrasta, gdy po wielu trudach udaje mu się odnaleźć dom, w którym małżonka na niego czekała, ale i tu czeka na niego nie tylko sterta trupów, ale również krew, która jest dosłownie wszędzie.Budzi się w nim gniew i chęć zemsty.Cały Paryż, jest nią przesiąknięty od rzeki Sekwany, aż po dach katedry Notre Dame.

Wszędzie krew, miecze, zabójstwa i trupy. Książka jest dosyć szczegółowa jeżeli chodzi o opisy i detale związane z zabudową Paryża, do tego jeszcze krwiste, a nawet bardzo krwiste opisy mordów sprawiają że czytelnik nieomalże czuje dotyk miecza na swoim ramieniu. Książką powinni zaintersować się wszyscy, których pasjonuje historia chrześcijaństwa, nawet ta która niekoniecznie mówi o tych jasnych, ale również i ciemnych stronach naszej wiary. Z książki mógłby powstać cudowny film o miłości dwojga ludzi i cierpieniu które ich dotyka, gdy nie mogą być razem .Ważne i ciekawe są szczegóły architektoniczne i detale związane z zabudową miasta wraz z dość szczegółową mapą całej okolicy gdzie się dzieje akcja .

Książka jest bardzo dobrze napisana, albowiem trudno się od niej oderwać, co chwilkę mamy zmianę narracji i miejsca, które jest opisywane. Pokazane są wszystkie punkty widzenia na ten szczególny dzień. Wszak wszyscy przybyli do Paryża, żeby cieszyć się i bawić, a tu diametralna zmiana planów. Zaskoczeniem jest na pewno polski bohater, który budzi naszą sympatię i którego losy są bardzo ciekawe i warte poznania.

Książkę oceniam bardzo wysoko jako bardzo ważny głos w debacie na temat przebaczenia i aktu miłosierdzia w wierze katolickiej .Każdy powinien ten głos zabrać, a na pewno będzie łatwiej po przeczytaniu tego wspaniałego eposu

Krzysztof Grochowski


Za książkę dziękujemy:



Lśniące dziewczyny - recenzja

„Lśniące dziewczyny” Lauren Beukes to powieść złożona głównie z połączenia dwóch gatunków: thrillera i fantastyki. Motyw kryminalny tworzą epizody z udziałem Harpera Curtisa, bezdomnego i brutalnego mężczyzny, który morduje młode kobiety. Ten motyw funkcjonuje w niezwyczajny sposób – Harper Curtis jest podróżnikiem w czasie, a umożliwia mu to tajemniczy Dom, którego jeden z pokoi przenosi mordercę w czasie od lat 30. aż po lata 90. Na ścianie tego pokoju wiszą niezwiązane ze sobą na pierwszy rzut oka przedmioty, na tej samej ścianie widać nieco już wyblakłe imiona dziewcząt. Przeznaczonych na śmierć lub już zamordowanych – zależy, z którego momentu w czasie na to patrzeć. Jednak jedna z nich na pewno przeżyła i szuka swojego napastnika, który jest przekonany, że jednak pozbył jej się z tego świata...

Tajemniczy, przypadkowo odnaleziony Dom trafił się brutalnemu człowiekowi jak ślepej kurze ziarno. Stanowi bardzo intrygujący obiekt – czytelnika niezmiernie ciekawi, jak Lauren Beukes opisze być może jego historię, powstanie, jakimi zasadami tych podróży zaskoczy. Na okładce można wyczytać tylko enigmatyczne stwierdzenie: „dom (...) jest portalem do innych momentów w czasie”. Niewiarygodne, ale po przeczytaniu „Lśniących dziewczyn” czytelnik nie dowie się na ten temat niczego więcej. Ach, nie, dowiemy się, że Curtis nie może się wydostać poza lata 90... Główny fantastyczny motyw powieści, który z thrillera o mordowaniu młodych kobiet miał uczynić powieść oryginalną i fascynującą, okazał się być potraktowany po macoszemu, tylko na zasadzie samej obecności bez dodatkowych wyjaśnień.

„Lśniące dziewczyny” przedstawiają historię człowieka, który jest mordercą, bo jest. Dom, który umożliwia podróże w czasie, bo umożliwia. Lśniące dziewczyny lśnią, bo lśnią. Motyw fantastyczny funkcjonuje tutaj na zasadzie argumentu podobnego do „Słowacki wielkim poetą był, bo był” – autorka poskąpiła jakichkolwiek wyjaśnień podróży w czasie, nie poświęciła ani jednego akapitu historii przypadkowego napotkanego Domu, nie wyjaśniła dokładnie intencji Harpera Curtisa, który morduje dla chorej przyjemności i dlatego, że dziewczyny lśnią. Ale co to znaczy, że lśnią? Czytelnik może wysnuć po przeczytaniu książki pewną teorię na ten temat – łatwo zauważyć, jaka cecha osobowości łączy ofiary brutalnego Curtisa, lecz czy to ma wystarczyć?

Nie jest tak, że osoba mało bystra nie dostrzeże tutaj bardzo ważnego przekazu od autorki niewypowiedzianego bezpośrednio – taki istotny przekaz moim zdaniem nie istnieje. Oczywiście można tutaj wymienić takie banały, jak wytrwałość w swoich przekonaniach, opór wobec przeciwności losu, wiara we własne możliwości, wewnętrzna siła i synonimy, o czym ta powieść na pewno mówi, ale wobec oczekiwań na powieść niebanalną, takie przesłania są miałkie. Mogę produkować podobne wypowiedzi stwierdzające, że Lauren Beukes postawiła na inteligencję czytelnika, nie podpowiadając mu gotowego rozwiązania – lecz to naprawdę żadne argumenty. Inteligentny czytelnik nie będzie miał tutaj czego roztrząsać. Nie wiadomo, czy Dom pokierował Harperem, czy to Harper przesiąknięty złem do szpiku kości znalazł miejsce, które umożliwiło mu urzeczywistnienie tego zła, które w nim tkwiło.

Choć „Lśniące dziewczyny” od strony motywu fantastycznego zawodzą na całej linii – inaczej nie można określić zostawienia czytelnika tylko z tym, co zostało napisane w blurbie – Beukes nie można odmówić wykreowania żywych i ciekawych postaci, zwłaszcza drugoplanowych ofiar Curtisa, bohaterek indywidualnych i charakternych, nawet jeśli niedługo goszczą na kartach powieści. Trzeba również przyznać, że Beukes świetnie, intensywnie i bez ukrywania drastycznych szczegółów odmalowuje brutalność, jaka spotyka te kobiety. W ich sylwetkach można znaleźć echa rozmaitych postaw i problemów z wybiórczych okresów na osi 60 lat. Znajdziemy tutaj kobietę, która pomaga przy nielegalnych aborcjach, lesbijkę, transseksualistkę, tancerkę świecącą radem i z tego powodu podupadającą na zdrowiu, samotną kobietę z trójką dzieci, której mąż zginął na wojnie, a ona wypruwa sobie żyły...Każda z nich inaczej reaguje – o ile ma szansę – na śmierć. Ich postawy i zachowania są w pewien sposób poruszające.

Główna kobieca bohaterka, Kirby, to dzielna rozrabiaka, żyjąca z prostytuującą się matką, lecz nie poddająca się nawet po tragicznym wydarzeniu, podczas którego o mało nie umarła. Kirby chce zostać dziennikarką z krwi i kości – dlatego też czytelnik między kolejnymi zabójstwami i historiami rozmaitych kobiet obserwuje poczynania niezupełnie posłusznej Kirby w redakcji, przydzielonej do dziennikarza sportowego, który kiedyś zajmował się sprawami kryminalnymi. Wątek sportowy nie jest tutaj zbędnym balastem – jest on wyraźnym wątkiem, jednak bardzo zgrabnie i minimalistycznie wplecionym w całość, a niekonwencjonalne podejście Kirby na tym polu nawet potrafi rozbawić.

„Lśniące dziewczyny” to w gruncie rzeczy książka brutalna i ostra – znajdziemy tu bestialskie morderstwa, podkreślane przez wulgarny, dosadny język, który bywa zarówno nieco poetycki, jak i prosty, doświadczymy gorzkiego losu, który nie obchodzi się łagodnie z bohaterkami, będziemy śledzić człowieka, który nie ma żadnych oporów przez mordowaniem – można go nazwać bestialskim misjonarzem, ponieważ swoje czyny traktuje jak misję. Czytelnik poznaje epizody w kolejności zupełnie achronologicznej, przemieszczając się w latach między rokiem 1929 a 1993. Taka konstrukcja niweluje w pewnym stopniu przewidywalność, choć ostateczne zakończenie historii nie robi dużego wrażenia. Taka oś rozwijania fabuły dostarcza również czytelnikowi różnorodnych obrazów z amerykańskich miejscowości różnych lat – Beukes w posłowiu zaznacza, że korzystała z historycznych faktów również przy niektórych postaciach czy wydarzeniach.

Zadziwiające jest to, że autorka, która twierdzi, że korzystała z rozmaitych źródeł historycznych, kryminalnych oraz pomocy osób trzecich, kompletnie nie dopracowała motywu fantastycznego, który rozkłada na łopatki „Lśniące dziewczyny” mimo kilku pewnych zalet. To tak, jakby rozbudować szkic powieści, a pominąć rozwinięcie najważniejszego elementu. Gdy człowiek sobie uświadomi, że Dom jest tutaj tylko pretekstem do zamieszania chronologii opowiadania i jako sam motyw bez wyjaśnień jest nieatrakcyjny – pozostaje przeciętny thriller z nawiedzonym mordercą i zawziętą ofiarą, którego zakończenie można przewidzieć. Jaki pozostaje mi wniosek? „Można przeczytać” to mierna rekomendacja, a tylko taką mogę wystawić.

Katarzyna Kupczyk

Za książkę dziękujemy:

Brudne ulice nieba - recenzja

Piekło i niebo – z tym motywem do czynienia mamy bardzo często we współczesnej literaturze. Możemy spotkać albo wyśmienitą, pełną przygód powieść, albo nudny, kompletnie nieudany gniot. Jak było z „Brudnymi ulicami nieba”?

Tad Williams - amerykański pisarz science fiction i fantasy, ma w swoim dorobku powieści takie jak: Pamięć, Smutek i Cierń oraz cykl Inny świat. Okrzyknięto go największym talentem fantasy od czasów Tolkiena. Brudne ulice nieba to jego najnowsza powieść z serii „Bobby Dollar tom 1”.

Williams daje nam jasno do zrozumienia, że w tej książce nie znajdziemy żadnych anomalii pomiędzy Niebem a Piekłem. Ten który jest zły pozostanie zły, a dobry pozostanie dobrym. Możemy się natomiast spodziewać Zamków Błyskawicznych, klientów, prokuratorów, sędziów i wiele niecodziennych problemów głównego bohatera.

Bobby Dollar nie jest zwykłym śmiertelnikiem, jakim początkowo zdaje się być. To najprawdziwszy anioł, tyle, że tam, w Palo Alto anioły nie przypominają uśmiechniętych chłopięcych buziek ze świecącą peleryną. Bobby Dollar je hamburgery, pije drinki, chodzi do klubów, wdaje się w romanse i częstuje nas dużą dawką swoich zabawnych anegdotek. Do tego posiada pracę na pełny etat i realizuje się zawodowo. Jest adwokatem – ma za zadanie bronić dusz zawieszonych pomiędzy Niebem a Piekłem po to, aby jak najwięcej z nich trafiło do Królestwa Niebieskiego. I ta sielanka pewnie trwałaby długo, gdyby nie pojawienie się świeżo upieczonego pracownika. Od tamtego momentu mają miejsce niezwykłe wydarzenia.

Bobby, z natury nieufny człowiek, przygląda się sceptycznym okiem praktykantowi, który zadaje stanowczo za dużo pytań. Kiedy dusze nowo zmarłych ludzi zaczynają znikać bez śladu, anioł dziwnym trafem znajduje się w samym oku cyklonu. Niewygodne pytania ze strony Nieba i Piekła przysparzają bohatera o mnożące się problemy w postaci wrogów z przeszłości. On jednak, niezależny i odrobinę pyszny, stara się rozwiązać problemy na własną rękę. Kiedy sprawy zaczynają się komplikować, Bobby uświadamia sobie, że potrzebuje wsparcia przyjaciół. Do tego, jego trzeźwy umysł zakłóca bardzo zmysłowa i piękna demonica - hrabina Zimnoręka. Czy uda mu się rozwiązać zagadkę? Kim jest młody praktykant i jaką skrywa tajemnicę? Czy hrabina okaże się wrogiem, czy też sprzymierzeńcem? A co ważniejsze, czy rzeczywiście życie jest wieczne?

Jest to moje pierwsze spotkanie z Tadem Williamsem i jego twórczością. Przyznam szczerze, że z początku, kiedy zaczęłam czytać książkę byłam nieco sceptyczna. Autor dodał do fabuły mnóstwo niepotrzebnych akapitów, nie wnoszących niczego nowego do zdarzeń. Domyślam się, że jego motywem było pobudzenie wyobraźni czytelnika, ale w moim przypadku nie przekonało mnie to ani trochę. Nie lubię „lania wody”, jednak w miarę rozwoju akcji, niepotrzebnych wtrąceń zaczęło ubywać, a fabuła zrobiła się o wiele ciekawsza.

Główny bohater zdobył moją sympatię od razu. Jest to postać wnosząca wiele humoru do historii. Sarkastyczne docinki, zabawne monologi i przemyślenia Bobby’ego Dollara nie raz doprowadziły mnie do śmiechu. Tak samo jest z innymi postaciami. Każda z nich ma na swoim koncie jakiś paskudny występek lub odznacza się nieciekawym charakterem jednakże wszystkie posiadają tę odrobinę humoru, która pomimo powagi całej sytuacji pozwala czytelnikowi na odprężenie się podczas czytania, nie raz, stresujących wydarzeń.

W pewnych momentach, kiedy akcja znacząco przyśpieszała, wyłapałam, iż autor nie radził sobie z opisywaniem poszczególnych zdarzeń. Zdanie stawało się plątaniną słów i musiałam wracać, aby dowiedzieć się, czy unik zrobił napastnik, czy może ofiara.

To były jednak tylko skromne ubytki jakie zauważyłam. Książka jest lekka, wręcz pochłania się strony jedna za drugą. Świetny styl, dobrze zarysowane postacie i wiara katolicka, której idee Williams dzielnie podtrzymywał w swoim dziele. Wystarczy przebrnąć początek aby zorientować się, że akcja jest wartka, obfita w wiele tajemniczych zdarzeń i intryg. Nie mogę pominąć okładki, która również przykuwa swoim wyglądem, obiecując dużo tych bardziej i tych mniej mrocznych sekretów. Może niektóre wątki były stereotypowe, jak anioł zakochujący się w diablicy, ale mimo to książka zachowała klasę.

Polecam zdecydowanie każdemu, kto pragnie oderwać się od przytłaczającej rzeczywistości i choć na chwilę zatracić się w perypetiach niesubordynowanego anioła.

Natalia Laskowska

piątek, 28 marca 2014

Hanna Cygler "Grecka mozaika" - recenzja


Hanna Cygler, a właściwie Anna Kanthak, jest polską pisarką i tłumaczką zamieszkałą w Gdańsku. Pomimo, że na swoim koncie ma już kilkanaście powieści, to „Grecka mozaika” jest dopiero pierwszą, którą miałam przyjemność przeczytać. I na pewno nie ostatnią.

Bohaterem książki jest Grek, Jannis Kassalis, który po niespodziewanej wizycie młodej polki Niny, musi zmierzyć się z duchami przeszłości. Jannis i Nina nie przypadają sobie do gustu po pierwszym spotkaniu, jednak z czasem zawiązuje się między nimi nić przyjaźni. Dzięki temu możemy poznać niełatwe dzieciństwo i okres dojrzewania Jannisa oraz losy jego najbliższej rodziny i przyjaciół. W tle tych opowiadań śledzimy historię Europy okresu II Wojny Światowej i lata powojenne – głównie zmieniającą się sytuację w Polsce i Grecji, która miała ogromny wpływ na losy bohatera.

Dzięki swemu silnemu charakterowi, wytrwałości i wierze w swój sukces, Kassalis przetrwa największe sztormy i burze, założy rodzinę. Ale czy jest szczęśliwy? Kim okaże się polka, która według Jannisa „Konkursu piękności pewnie by nie wygrała.”? Czy wszystkie elementy powieści ułożą się w sensowną, piękną mozaikę? Na to pytanie odpowiecie sobie sami drodzy Czytelnicy, po przeczytaniu tej fascynującej powieści, która wciąga bez reszty.

W książce Hanny Cygler współczesność miesza się z przeszłością, miłość z nienawiścią, wojna z pokojem. To obraz ludzi, którzy starali się przeżyć wojnę na wszystkie możliwe sposoby. Broniąc swej wolności i miłości posuwali się do czynów niegodnych człowieka. Z dala od swej ojczyzny i rodziny pracowali, tęsknili, nie będąc w pełni szczęśliwymi. Byli i tacy, którzy mając rodzinę u boku, nie zdawali sobie sprawy ze szczęścia, jakie ich spotyka. Raniąc i ukrywając głęboko w sercu tajemnice, rujnowali życie najbliższych, a także i pozbawiali ich życia.

Lekkość języka, ciekawa akcja, barwne, dokładne opisy sprawiały, że książkę przeczytałam bardzo szybko. W głowie przewijało się pełno obrazów, które po jakimś czasie utworzyły pełen obraz historii. Historii niebanalnej, z którą ciężko było mi się rozstać.

Po przeczytaniu „Greckiej mozaiki” wiem, że w życiu wszystko może się zdarzyć, dlatego pełna nadziei na dobrą przyszłość, polecam wszystkim tę wspaniałą podróż po burzliwym morzu ludzkich losów i grecko-polskich portach.

Beata Dalla Valle

Za książkę dziękujemy Wydawnictwu:



wtorek, 18 marca 2014

Umberto Eco "Historia krain i miejsc legendarnych" - recenzja


„Historia krain i miejsc legendarnych” już samą swoją okładką zachęca do zapoznania się z jej treścią. Gdy jeszcze dodamy nazwisko przewodnika tej narracji, Umberto Eco, oraz przepiękne fotografie i ciekawy tekst, przepadliśmy! Nic nas nie uratuje przed jej zakupem, czy to będzie miało miejsce w danej chwili, czy w przyszłości.

Niniejsza książka jest jedną wielką podróżą przez krainy i miejsca, które w przeszłości zostały utworzone i pielęgnowane ze złudzeń, iluzji, utopii. Prawdziwe, czy nie? Według Umberto Eco jest to warte zbadania i wyjaśnienia. Uważa, że legendarne krainy i miejsca są różnego rodzaju, jednak mają wspólną cechę: zależą od starożytnych legend, których pochodzenie ginie w otchłani dziejów. Jednak wiara w nie wciąż żyje, np. w to, że Atlantyda istniała.

Eco swoje rozważania zaczyna od pierwszych naukowych opisów kształtu ziemi. Znajdziemy tu teorie Sokratesa, Parmenidesa i Pitagorasa, jak również uczonych Średniowiecza. Zabiera nas w podróż do ciekawej historii kartografii i średniowiecznej myśli religijnej i świeckiej, aby ujawnić ich pochodzenie.
Bardzo ciekawym i ważnym rozdziałem są ziemie biblijne. Pomimo, że geografia biblijna jest dobrze znana, jest kilka miejsc, które nie są identyfikowalne i pogrążają się w legendzie. A zatem: gdzie jest miasto Saba? Miejsce pochodzenia królowej Saby? Gdzie są Mędrcy? Krótko mówiąc: gdzie jest granica między interpretacją literalną a alegoryczną?
Kolejnym rozdziałem po Biblii jest ziemia Homera i Siedem Cudów Świata. Następnie Wschód, który od wieków wpływał na zachodnią wyobraźnię. Wyprawy podróżników i badaczy przynosiły opisy cudownych krain, z bajkową scenerią, zaludnionych przez legendarne zwierzęta i mityczne stworzenia. Czy znacie legendę o księdzu Janie? Jaka prawda kryje się za tą historią? Na te pytania stara się odpowiedzieć autor.

Wszystkie legendarne krainy i ziemie najbardziej wzbudzały wyobraźnię filozofów, naukowców i pisarzy, a potem i czytelników w każdym wieku. Od „Dwudziestu tysięcy mil podmorskiej żeglugi”, „Alicji w Krainie Czarów”, „Podróży Guliwera”, do „Pustyni Tatarów”, krainy Tolkiena, są miejsca, gdzie pisarze i czytelnicy prognozują marzenia i koszmary. Miejsca, gdzie przez jakiś czas my sami mieszkamy i podróżujemy. Bo jest ogromna przyjemność w tym podróżowaniu na krańce Świata, gdzie historie są wciąż żywe i niestrudzenie wzbudzają naszą ciekawość.

Pewnie zapytacie: Cóż takiego jest w tej książce z przepiękną oprawą graficzną i odstraszającą ceną (139 zł), że należy po nią sięgnąć? Po pierwsze, jest wspaniale wydana, bogato ilustrowana. Jej lekturą można „delektować się” przy kawie, przeglądać od czasu do czasu, odkrywając nową historię, ciekawostkę . Ale oczywiście nie tylko z czysto estetycznych powodów. Jest to książka Umberto Eco, którego „Historia piękna” i „Historia brzydoty” są uznawane za bestsellery i z pewnością ta publikacja do nich też dołączy. Wreszcie, jest ciekawa, fascynująca i rzetelna. Napisana stylem, który charakteryzuje pióro wielkiego mistrza. Jej lektura to wielka przyjemność. Bogactwa wiedzy historycznej, filozoficznej i artystycznej pozostaje tylko pozazdrościć autorowi.

Czytelnikowi „Historii krain i miejsc legendarnych” pozazdroszczą natomiast Ci, którzy jeszcze nie mieli przyjemności jej czytać.

Beata Dalla Valle

Za książkę dziękujemy Wydawnictwu:

poniedziałek, 17 marca 2014

Bardziej gorzka niż śmierć - recenzja

„Bardziej gorzka niż śmierć”to kolejna po „Spokoju duszy” książka sióstr Grebe i Traff. Napisana jest w podobnym stylu, ma tych samych, czołowych bohaterów, ale czyta się zupełnie inaczej. Choć ciekawa, jest znacznie wolniejsza i mniej melodyjna.

Najważniejszą postacią – jak i poprzednio – jest Siri – prowadząca wraz z przyjaciółką Ainą i dobrym kolegą Svenem przychodnię, w której udzielana jest pomoc psychologiczna. O ile w poprzedniej książce, więcej miejsca autorki poświęciły wątkowi kryminalnemu, o tyle teraz wątek ten prowadzony jest co najwyżej na równi z wątkami osobistymi bohaterów i ich bliskich. W życiu każdego z nich coś się dzieje: romanse Svena w końcu doprowadziły do rozstania z żoną, Aina jest właściwie szczęśliwa, zaś u będącej narratorem Siri, wszystko wywróciło się do góry nogami.

Pewnego dnia panie zaczynają prowadzić grupę wsparcia dla kobiet bitych i poniewieranych. Niebawem też miejsce ma dramatyczne wydarzenie. Otóż na oczach pięcioletniej córeczki, zostaje skopana na śmierć młoda kobieta. Jedna z uczestniczek grupy wsparcia Kattis, oznajmia, iż partnerem zamordowanej, był nikt inny, jak jej dawny chłopak. Wszystko zaczyna wskazywać na to, że to właśnie ów mężczyzna jest mordercą. W pewnym sensie na jego niekorzyść przemawia także zeznanie małej dziewczynki o imieniu Tilde, która choć nie widziała twarzy, powiedziała, iż mordercą był mężczyzna. Czy jednak można wierzyć pięciolatce?

Samo to wydarzenie autorki nakreślają już na samym początku powieści, by wrócić do niego kilkadziesiąt stron później. Dzięki temu, książka nabiera wartkiej akcji. Czytamy tym wnikliwiej, im bardziej chcemy ponownie zmierzyć się z morderstwem. Do tego jednak dość daleko, ponieważ powieść nasączona jest przede wszystkim elementami psychologicznymi, bo skoro Aina i Siri zajmują się kobietami, które doświadczyły przemocy, to ów psychologizm musi być obecny.

Pisarki zgrabnie i ciekawie prowadzą akcję. Pozwalają czytelnikowi samemu rozpocząć poszukiwania zbrodniarza, ale także ukazują zmiany ludzkiej psychiki u osób, które były bite i niszczone psychicznie. Dostajemy tę niepowtarzalną okazję do samodzielnej pracy, do łączenia faktów, wydarzeń. Wszystko, co zostało opisane w powieści, jest naprawdę ukazane realistycznie. Autorki wciągają nas w samo centrum dramatycznych wydarzeń. Niezwykle ciekawie ukazane zostało także to wszystko, co wydarza się i wydarzyło dokoła Siri. Widzimy jej zmagania z przeszłością. Ponownie obecny jest jej nieżyjący mąż Stefan. Po raz kolejny bohaterka nie radzi sobie z tym, iż ich dziecku nie było dane narodzić się.

Pomiędzy kolejnymi rozdziałami książki, dostrzegamy także krótkie, pisane inną czcionką wypisy z dziennika poradni podpisywane przez nieznanych nam pedagogów. Mnie osobiście nieco wybijały one z tropu. Choć pojawiały się nieczęsto, nie potrafiłam przyłatać ich do treści właściwych. Błąd!

Ważnym elementem powieści, jest także pogoda. Deszczowy i wietrzny klimat czy też pochmurne wieczory wprowadzają niezbędny nastrój. Książka nabiera tajemniczości. Staje się ciekawsza i bardziej pociągająca. Mroku dodają również śnieżne zaspy, w których giną ludzkie stopy.

Książkę można polecić zwłaszcza miłośnikom powieści psychologicznych oraz thrillerów. Nie do końca jest to kryminał, ale i jego miłośnicy powinni sięgnąć po „Bardziej gorzką niż śmierć”. Ci jednak, dla których mroczna Szwecja charakteryzuje się czarnymi kryminałami, powinni wiedzieć, że czasami nie jest tak, jak byśmy oczekiwali.

Genialna powieść dla tych, którzy kochają książki z tzw. mrocznym zakończeniem. Siostry Grebe i Traff, na ostatnich kilku stronicach spisały zaledwie kilkadziesiąt zdań, które nie pozwalają nam przejść obojętnie wobec Kattis. Co wspólnego z morderstwami i porwaniem małej Tilde może (!) mieć kobieta po przejściach? Wszystko to wyjaśnia się na samym końcu, dlatego unikajcie zaglądania na sam koniec!

Katarzyna Słocińska

Za książkę dziękujemy:

środa, 12 marca 2014

„Waleriusz. Nieustraszony trybun” - recenzja

Douglas Jackson urodził się w Jedburghu na szkockim pograniczu w 1956 r. Mieszka wraz z żoną w pięknym Bridge of Allan, gdzie pisze, ogląda ulubione mecze rugby i straszy wędką ryby. Po trzydziestu latach pracy, jako dziennikarz postanowił przelać na kartki swoją wielką fascynacje starożytnym Rzymem.

Jego dwie pierwsze książki „Kaligula” i „Klaudiusz” osiągnęły nie lada sukces. W końcu postanowił poświęcić się całkowicie zawodowemu pisaniu. Na swoim koncie może się pochwalić pięcioma powieściami historycznymi i dwoma thrillerami. Powieść „Waleriusz. Nieustraszony trybun” jest początkiem cyklu o rzymskim trybunie, a fabuła przedstawia się następująco:

Jest rok sześćdziesiąty naszej ery. Do Brytanii zostaje wysłany dwudziestotrzyletni trybun Gajusz Waleriusz Werrens. W legionach imperium rzymskiego ma nabrać niezbędne doświadczenie militarne, jednak jego celem ma być rozpoczęcie zawodowej kariery politycznej w stolicy Rzymu. Droga do owej kariery nie będzie łatwa, ponieważ trafia on w sam środek konfliktu. Brytowie postanawiają się po raz kolejny zbuntować przeciwko swojemu najeźdźcy i pod rozkazami królowej Budiki stają do walki. Waleriusz wraz z legionem stacjonującym w osadzie, stanie naprzeciw żądnych zemsty buntowników i podejmie dramatyczną obronę.

Nie trzeba być znawcą literatury by domyślić się, że mamy do czynienia z powieścią historyczną, wystarczy rzut oka na okładkę książki, a ta prezentuje się wzorowo, jak i reszta wydania. Ładnie wykonana okładka ze skrzydełkami otacza strony, które są wysokiej jakości, a do tego jako wisienka na torcie dochodzi uzależniający każdego miłośnika książek zapach farby drukarskiej.

Sama powieść również zachwyca i od razu dostrzegamy, że mamy do czynienia z wysokiej klasy pisarzem. Autor snuje nam na kartkach historię, która przyciąga nasze zainteresowanie i będzie nas trzymać w swojej mocy, aż do ostatniej strony. Ciekawa fabuła wypełniona prawdziwymi wydarzeniami historycznymi, takimi jak bunt królowej Icenów Budiki sprawi, że śledzenie losów bohaterów będziemy poznawać z wypiekami na twarzy. Kreacja postaci również zasługuje na uznanie. Główna postać trybuta Waleriusza od samego początku wzbudza naszą sympatię. Poznamy również czarne charaktery powieści, które pobudzą w nas zainteresowanie mimo swojego okrucieństwa. Postaci, mimo, że dobrze skonstruowane mogą przysporzyć małego kłopotu.

W moim przypadku imiona bohaterów sprawiły mi małe trudności, gdyż czasem nie mogłem zorientować się, kim jest osoba poznana przez Waleriusza i musiałem wrócić parę stron wcześniej, aby sobie to przypomnieć. Największą zaletą powieści są potyczki batalistyczne. Tutaj autor zabłysnął dużą znajomością historii, profesjonalne opisy walk zasługują na słowa uznania. Fascynację Szkota starożytnym Rzymem dostrzegamy na każdym kroku. Świat przez niego opisany jest niczym wyrwany ze stron podręcznika do historii, opisy codziennego życia ludzi w miastach i wioskach pozwalają nam wczuć się w minioną epokę.

Dla ułatwienia śledzenia losu bohaterów umieszczono na początku mapkę wysp brytyjskim z sześćdziesiątego roku, na której rozmieszczono plemiona Brytów i ważniejsze osady. Na końcu znajduje się krótki słowniczek ważniejszych terminów wojskowych, do którego warto zajrzeć, jeśli napotkamy pewne trudności.

„Waleriusz. Nieustraszony trybun” śmiało można polecić nie tylko fanom starożytności. Osoby niekoniecznie miłujące historię śmiało mogą sięgnąć po książkę i nie zawiodą się na niej. Ja, zachęcony lekturą chętniej sięgnę po kontynuację: „Waleriusz. Sprawa Piotra”, której fabuła będzie prawdopodobnie powiązana ze Świętym Piotrem. Wątek, w którym rzymski trybun miałby się zetknąć z chrześcijanami wydawać może się wielce ciekawy. Tak też nie pozostaje nic innego jak wytrwale czekać na dalsze losy Waleriusza.

Bartek Słowiński

                                                           Za książkę dziękujemy:




piątek, 28 lutego 2014

„Detektyw Monk wyrównuje rachunki” Lee Goldberg - recenzja

Lee Goldberg, wybitny amerykański autor kryminałów i scenarzysta, przedstawia nam kolejny tom przygód Adriana Monka. Niestety, ostatni swojego autorstwa. Lee Goldberg dwukrotnie nominowany był do Edgar Award i Shamus Award dla najlepszych powieści detektywistycznych. Od 2006 roku stworzył 15 tomów przygód detektywa Monka.

W tym tomie Adrian Monk, detektyw z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi (co w jego przypadku jest zarówno urocze jak i nieco przerażające) szykuje się do ślubu brata. Jego umysł zaprzątają jednak trzy morderstwa, w które zamieszany jest pewien znany biznesmen, Cleve Dobbs. Nie ułatwia mu życia także powracający uparcie Dale „Płetwal” Biederbeck, którego Monk podejrzewa o zabójstwo swojej żony. Na domiar złego przyjaciel Monka, kapitan Leland Stottlemeyer, zostaje oskarżony o współudział w ucieczce Biederbecka ze szpitala.

W życiu Monka następuje przełom za przełomem – spotyka się z kobietą sprzedającą ekskrementy, jego asystentka Natalie wstępuje do policji w Summit, a w San Francisco na stanowisko Natalie zostaje przyjęta jej córka Julie. Czy Monka nie przerosną te zmiany? Czy po raz pierwszy jego geniusz nie zadziała i Monk nie wskaże mordercy? Czy pozostanie Monkiem, jakiego czytelnicy znają i kochają?

Wartka akcja, genialny detektyw, morderstwo goniące morderstwo, a wszystko okraszone humorem w stylu Lee Goldberga – to TRZEBA przeczytać. Fani serialowego i książkowego Monka znajdą tu znanych sobie bohaterów, a pozostali czytelnicy na pewno sięgną do pozostałych tomów. Bo detektyw Adrian Monk uzależnia. I wyrównuje rachunki (w swoim stylu).

Karolina Furyk

Za książkę dziękujemy:
 

wtorek, 11 lutego 2014

Grecka mozaika - POLECAMY

Korfu, lato 2010 roku. Spokój Jannisa Kassalisa mąci pojawienie się tajemniczej, młodej Polki. Dziewczyna ma podstawy podejrzewać, że jest jego córką… Choć obojgu trudno odnaleźć się w nowej sytuacji, po przełamaniu początkowej nieufności nawiązuje się między nimi nić porozumienia. Jannis stopniowo wyjawia Ninie swą przeszłość i kolejne rodzinne tajemnice. Co wyniknie z tego niezwykłego spotkania? Przeznaczenie bywa przewrotne i wiedzą o tym zwłaszcza Grecy…
Hanna Cygler zaprasza czytelnika na kolejną pasjonującą przygodę, podczas której na przestrzeni lat przemierzy Grecję i Bieszczady, Kraków, Gdańsk, Londyn i Nowy Jork. Przygodę, w której wątki historyczne splecione będą z miłosnymi i sensacyjnymi, a z bohaterami jak zwykle trudno się będzie rozstać.

Hanna Cygler – z urodzenia i zamiłowania gdańszczanka. Zawodowo zajmuje się tłumaczeniem ze szwedzkiego i angielskiego, a dla przyjemności – czytelników i swojej – pisze powieści (nie tylko dla kobiet). Dom Wydawniczy REBIS opublikował następujące książki tej autorki: Odmiana przez przypadki, Dobre geny, Bratnie dusze, Tryb warunkowy, Deklinacja męska/żeńska, Przyszły niedokonany, W cudzym domu oraz Kolor bursztynu.
Strona autorki:
www.hannacygler.pl

środa, 30 października 2013

Książka jak muzyka

Spokój duszy to jedna z naprawdę niewielu książek, które pozwalają się czytać w głos dając niesamowite brzmienie akcji i niepokoju. Z pewnością nie można zaliczyć jej do tych kryminałów, które ukazują się tylko po to, by zostać okrzykniętymi: kryminałami skandynawskimi. Książka ta bowiem zawiera wszystko to, co musi zawierać dobra powieść z wątkiem kryminalnym.

Napisana przez siostry – Camillę Grebe oraz Åsę Träff powieść, ma być książką rozpoczynającą serię, której bohaterką jest Siri Bergman: psycholog i psychoterapeutka. Jako pierwsza na pomysł napisania czegoś wspólnego wpadła starsza z sióstr. Åsa zaakceptowała myśl Grabe i tak powstała licząca niecałych 400 stronic, trzymająca w napięciu powieść zatytułowana Spokój duszy. Nie jest to może powieść w stylu Millenium Stiega Larssona, czy nawet w stylu serii Camilli Läckberg, ale warto poświecić jej kilka wieczorów.

Główną postacią jest wspomniana Siri, która wraz z przyjaciółką Ainą oraz kolegę Svenem, prowadzi poradnię. W trakcie trwającej od sierpnia do listopada akcji, poznajemy jej trzech pacjentów. Bohaterka kryminału wydaje się być postacią niezwykle silną, choć z biegiem kart zaczyna wkurzać, denerwować i irytować. Odkrycie nie tylko zwłok młodej pacjentki, ale i wielu śladów świadczących o pewnych nieprawidłowościach mających miejsce w jej otoczeniu, każe bohaterce uciekać w bezpieczniejsze miejsce. Ona jednak uparcie twierdzi, iż w domu nic jej nie może grozić. Czy jednak otoczony lasem i wodą dom, faktycznie jest oazą spokoju?

Fabuła została tak skonstruowana, iż czytelnik może wraz ze wprowadzonymi do ciągu akcji policjantami, poszukiwać mordercy. Co ciekawe – to nie policja, ale właśnie my: czytelnicy mamy jedyną w swoim rodzaju sposobność poznawania mordercy. Tylko czytelnik otrzymuje możliwość sporządzania jego profilu psychologicznego, bowiem autorki pomiędzy kolejnymi rozdziałami poświęconymi Siri i jej bliskim, zamieściły krótkie wpisy dotyczące kolejnych poczynań mordercy. Wypowiada się on w pierwszej osobie liczby pojedynczej, są więc to jego słowa. Czy jednak łatwo jest się domyślić, kto ukrywa się pod owymi słowy? Zdecydowanie nie. Autorki postać tę sprytnie ukryły i pomimo, iż czytelnik próbuje się dopatrzeć mordercy w osobach poznanych wraz z biegiem akcji, jest to trudne zadanie.

Największym chyba minusem powieści Grebe oraz Träff, jest sama scena konfrontacji Bergman z owym psychopatą. Spotkanie odbywa się w kuchni psycholog, do czego trudno jest mieć zastrzeżenia, jednakże to, co ma miejsce później, może doprowadzić czytelnika do pewnego zniesmaczenia czy też irytacji.

Spokój duszy choć do cienkich nie należy, w żadnym wypadku się nie dłuży. Akcja toczy się wartko a czytelnik zostaje zmuszony do wejścia z nią w interakcję. Zaskakujący finał, minimalizuje wszelkie inne niedociągnięcia. Intrygują ponadto wspomnienia dni, kiedy Siri była mężatką czy też chwil związanych z ciążą i jej utratą. Czy śmierć męża będzie miała związek z niebezpieczeństwem, jakie obecnie czyha na bohaterkę?

Katarzyna Słocińska

Za książkę dziękujemy: