Pokazywanie postów oznaczonych etykietą George R. R. Martin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą George R. R. Martin. Pokaż wszystkie posty

sobota, 11 października 2014

George R. R. Martin "Taniec ze smokami" część I i II - recenzja



Smoki, rycerze, magia, rozległe spiski w całym królestwie, kazirodztwo, sodomici, zombie, zapierające dech w piersiach pojedynki, wspaniale skrojone postacie. Wydawałoby się, że nie można stworzyć takiego dzieła, ale George R. R. Martin pokazał nam, że jest to możliwe. Każdy, kto przeczytał choćby tylko jedną część sagi, lub ogląda sam serial (który niestety nie zawiera wszystkich wątków książkowych) może powiedzieć, że autor spisał się na medal.

Fabuła pierwszej części Tańca ze smokami dzieje się w tym samym czasie, co wydarzenia z poprzednich dwóch książek, czyli Uczty dla wron. Mimo tego samego czasu opuszczamy Siedem Królestw i intrygi wkoło Żelaznego Tronu – tutaj skupiamy się na mroźnej północy i gorącym południu. Martin te same sceny pokazuje oczami całkiem innych postaci, opowiada przebieg zdarzeń, które w poprzedniej części były tylko wspomniane. Ta część to swoiste dopełnienie Uczty dla wron przedstawiającym losy postaci, których nie dopatrzyliśmy się w czwartym tomie cyklu.

Taniec ze smokami, zaczynający się od prologu z perspektywy Varamyra Sześć Skór zachwyca klimatem, rodem z pierwszych tomów sagi. Jednak w głębi lektury dostrzegłam, że na ponad sześciuset stronach lektury… niewiele się dzieje. Przez większość czasu bohaterowie wędrują, snują plany, rozmyślają nad swoim życiem, a niestety żadne z tych działań nie popycha głównej akcji do przodu. Autor momentami bardzo drobiazgowo opisuje sceny, rozwleka pewne wątki, ale niestety część z nich dało mi wrażenie spowolnienia akcji. Niektórym czytelnikom może przeszkadzać też motyw „zabili go i uciekł”, który pojawia się coraz częściej w cyklu Pieśni Lodu i Ognia. Pierwsze trzy, cztery powracające zza grobu postacie były wielkim zaskoczeniem dla wszystkich, ale kolejna i kolejna może się przejeść i spotkać tylko z wzruszeniem ramion. Mnie jednak bardziej od tego przeszkadzają nieoczekiwane przeszkody na trasach obranych przez bohaterów. Wiem, że cała saga to trochę powieść niekończącej się drogi, gdzie częściej ktoś błądzi niż dociera do celu, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby ktoś choć raz dotarł tam, gdzie jechał. Martwię się, że po pewnym czasie spora część czytelników znuży się motaniem postaci.

Książka bardzo mnie wciągnęła, ale po zakończeniu poczułam pewien niedosyt… Mogło to być spowodowane podzieleniem Tańca ze smokami na dwie części, gdyż wykonując taki zabieg, wątki urwały się w chwili, gdy cała zabawa dopiero zaczęła się rozkręcać. Właśnie przez to nie ma mocnego zakończenia, nie pojawia się żadna tymczasowa puenta.

Jak już wspominałam pierwsza część stanowi dopełnienie poprzednim tomom, choć autor we wstępie zapowiedział wszystkim, że druga połowa połączy dwa strumienie narracji w całość. Może właśnie dlatego ze zniecierpliwieniem wyczekiwałam na kolejną część. I choć na książkę przyszło czekać trzy miesiące, to muszę przyznać, że było warto. Oj, było…

Nie da się mówić o finalnej części Tańca ze smokami bez powołania się na jej poprzedniczkę, z tego powodu taka, a nie inna recenzja. A dlaczego? A dlatego, że ta część również nie jest wolna od niedomiaru wydarzeń ważnych dla fabuły, acz powoli z tym zrywa. Owszem, część wątków nadal jest statyczna, za to dynamizm innych świetnie to równoważy.

Martin wywiązawszy się z umowy połączył oba szlaki narracji, co sprawia, że fabuła tego dzieła zdecydowanie o wiele bardziej obfituje w akcje i jest bardziej zwarta. Według mnie właśnie to jest największą zaletą tej części. Pojedyncze motywy, które jak na razie były w ścisłej izolacji, nieoczekiwanie poczęły się splatać i łączyć, a dotąd niepowiązane ze sobą postacie odnajdują się w różnych miejscach w niespodziewanych okolicznościach. Akcja nabiera tempa – bohaterowie diametralnie odmieniają swoje życie, a niekiedy losy całych krain poprzez udział w z pozoru mniej, lub bardziej ważnych epizodach.

Dzieje się tutaj więcej; mnożą się zaskakujące zwroty akcji, zbiegi okoliczności, a dramaturgia wydarzeń – zwłaszcza pod koniec – znacznie wzrasta. Lektura ta obfituje w niczym nie zmienione ogromne, starannie zaprojektowane uniwersum, klimatyczny świat zamieszkany przez charaktery, które w mgnieniu oka można polubić, bądź znienawidzić, ale wobec których nie będzie się obojętnym. Zarówno w tym, jak i w poprzednim segmencie Tańca ze smokami Martin nie dzieli swoich postaci na te dobre i złe. Nie został porzucony zwyczaj dręczenia ich przeciwnościami losu i nieszczęściami – jestem pewna, że nieraz przyjdzie się wszystkim lękać o ulubieńców i zgrzytać zębami za niesłuszne kary, czy krzywdy, jakich muszą doświadczyć.

Poprzez lekturę obydwu tomów powrócą do nas bohaterowie, którzy występowali wcześniej. I tak na przykład Tyrion wpadający ciągle z deszczu pod rynnę. Z jednego incydentu trafia do kolejnego, bardziej niebezpiecznego. Jak zawsze rozbawi swoim ciętym językiem, wykaże się sprytem, dzięki któremu udaje mu się wykaraskać z największych tarapatów. Mimo, że jego przygody nie popychają głównej fabuły do przodu, to i tak jest to jeden z najciekawszych wątków w książce.

Zaniedbany przez dwa poprzednie tomy wątek Brana odżywa wraz z zdecydowanie największą ilością magii i elementów fantastycznych ze wszystkich wątków. Akcja z nim w roli głównej rozwija się niezwykle interesująco. Niestety tylko w pierwszej połowie wracamy do niego, w drugiej musimy się obejść smakiem.

Raczej przewidywalnie rozgrywają się losy Davosa, jego życie wisi na włosku. Natomiast przy okazji narracji Fetora nowe światło pada na rodzinę Boltonów, którzy niespodziewanie stają się jednymi z ważniejszych antagonistów w serii.

Królowa Cersei walczy o powrót do władzy, od której doprowadziła jej własna głupota i wypatrywanie w każdym wroga. Tak, czy inaczej próbuje zapobiec ostatecznemu upadkowi. Z kolei Jamie stara się doprowadzić do kapitulacji lordów Riverrum. Temu wątkowi niestety też nie poświęcono zbyt wiele miejsca w książce. Wraca do nas Arya, której losy wreszcie udaje się nam poznać, po dość wieloznacznej zmiance w poprzednich tomach. Oczywiście nie zabraknie też Daeneys i jej rządów w wyzwolonym Meereen. Smocza królowa dalej będzie próbować radzić sobie jako władczyni królestwa. To tylko niewielka cząstka tego, co czeka na nas piątym powieści.

Czytając obie części piątego tomu po raz kolejny powtarzałam sobie w duchu jak genialnym zabiegiem literackim jest ukazywanie zdarzeń oczami poszczególnych sylwetek. Nie jest to bezpośrednie poznanie innych indywiduum sagi, acz ich obraz wykreowany przez daną osobę, który bywa bardzo subiektywny i nie do końca prawdziwy, skąd właśnie liczne zaskoczenia, bo ktoś okazał się być taki, a nie inny. Osobiście uwielbiam sposób w jaki autor łączy kilka wątków w jeden. Uniwersum Westeros wydaje się być czasem małe, zwłaszcza gdy spotykają się osoby, których losy zdawałyby się nie być ze sobą powiązane. Nie można też powiedzieć, że brakuje tu napięcia, albowiem i tego jest solidna dawka. Łatwość z jaką uśmiercani są bohaterowie pozostawia w niepewności, nigdy do końca nie wiadomo, czy dana postać przetrwa, przez co o każdej podróży, walce i nieoczekiwanych doświadczeniach czyta się z duszą na ramieniu.

W porównaniu z Ucztą dla wron pierwsza część Tańca ze smokami wypada nieźle, choć poziom jest nieco niższy niż te, do którego przyzwyczaiły nas trzy pierwsze tomy sagi Pieśni Lodu i Ognia. W zasadzie ta połowa to dopiero część wstępna do właściwych wydarzeń, urwane wątki pchają nas ku następnej książce, to powieść wciąga. Drugą zaś czyta się o wiele lepiej niż poprzedniczkę. Dzieje się tu o wiele więcej, nie można się oderwać od lektury. Otwarte zakończenie może zirytować tych bardziej niecierpliwych, zwłaszcza, że na kontynuację musimy jeszcze trochę poczekać. Całość ostatniej, jak na razie części cyklu stanowi świetną pozycję, dorównującą tym wcześniejszym. Warto poświęcić na nią czas, nawet jeśli trzeba będzie czekać lata na kolejny tom.

Kasia Prokopek

Za możliwość recenzji książek dziękujemy Wydawnictwu:


sobota, 17 maja 2014

George R.R. Martin "Światło się mroczy" - recenzja


„Światło się mroczy” jest debiutancką powieścią Martina, jeszcze z 1977 roku. Dzięki niej można zaobserwować, że minęło sporo czasu zanim znany z bardziej, czy mniej komercyjnego sukcesu sagi „Pieśni Lodu i Ognia” autor nabrał wszystkiego, co teraz w nim najlepsze. Po tej lekturze można dostrzec jak zmienił się styl samego pisarza, ile umiejętności, obycia z piórem (choć w tych czasach to już z klawiaturą) nabrał. Czasami taka podróż do źródeł może być mecząca i nudna, acz w tym przypadku dla mnie była dość pouczająca.

Zanim otworzyłam książkę zapoznałam się z opisem książki na okładce. Muszę przyznać, że na swój sposób mnie zaciekawiła, ale po przeczytaniu lektury uważam, iż te kilka zdań nie oddają prawdziwego klimatu powieści. Owszem, tkwi w nich zalążek fabuły, wspomnienie o jednej z kultur, o miejscu akcji, choć dla mnie to naprawdę sam czubek kosmicznej góry lodowej.

Główny bohater – Dirk t’Larien po rozstaniu ze swa ukochaną, Gwen Delvano, nie może się do końca pozbierać. Nie cieszy się z kolejnych dni, nic dobrego nie jest dla niego dobre, a w głowie aż huczy od wspomnień z czasów wielkiej miłości. Gdy w jego ręce trafia szeptoklejnot, przedmiot, który skrywa dawne uczucia do Gwen, nasz bohater po chwili wahania rusza w podróż do swej ukochanej. Docierając do niej liczy na to, że uda mu się przywrócić dawny porządek rzeczy - znów będą razem, a jego życie od nowa nabierze sensu. Na planecie Worlorn, gdzie mieszka dziewczyna, przeżywa rozczarowanie. Jego miłość wydaje się nie mieć sentymentu do Dirka, czy uczucia, które niegdyś kwitło między nimi. Co więcej, ukochana jest teraz żoną przedstawiciela odmiennej kultury, Dumnego Kavalaanu. Więzi międzyludzkie są tam postrzegane jako naprawdę nierozerwalne, czego Dirk nie potrafi zrozumieć. Same relacje pociągają do ogromnej odpowiedzialności i jako role społeczne nadają sens całej kulturowej egzystencji.

Dirk ma dylemat - nie wie, czy porwać Gwen z rąk owej wspólnoty, czy też nie. Kobieta zaakceptowała obecny stan i w jakiś sposób kocha męża, a ten z kolei daje jej schronienie, zapewnia opiekę i obronę. Do tego jest kimś wykształconym, szlachetnym. Przypomina mi to troszkę wariant ze smutnej historii Lancelota, Ginewry i Artura, tylko, że w bardziej kosmicznym wydaniu.

Mimo wszystko t’Larien próbuje zbliżyć się do swej damy, przy okazji poznając historię planety, na której obecnie się znajduje. Worlorn jest umierającą planetą. Oddala się od gwiazd, które niegdyś ją ogrzewały. Powolne zanikanie światła sprawia, że ten kto może opuszcza ojczyznę. Gatunki zwierząt i roślin wrażliwych na zmiany środowiskowe wyginęły, a i te silniejsze chylą się ku swemu końcowi. Pozostali ludzie wracają do zasad, które cywilizowany świat odrzucił.

Książka zdecydowanie odbiega od słynnego cyklu autora zarówno tematyką, jak i stylem pisania. Może się rozczarować ten, kto od początku będzie oczekiwać niesamowitych starć między flotami gwiezdnych okrętów, śmiertelnych zagrożeń dla ludzkości, czy też politycznych intryg. Co prawda są tu zawirowania, gdzieś w tle przewinie się informacja o magii, lub jej technologicznym odpowiedniku, jednak ten świat jest daleki od królestwa Westeros. Ale Ci, którzy uzbroją się w cierpliwość dostaną odpowiednią dawkę pościgów i ucieczek, a nawet pojedynków laserowych.

Osobiście najbardziej przeszkadzała mi para głównych bohaterów, którzy nie zdobyli mojej sympatii. Nie do końca rozumiem, co nimi kierowało. Momentami miałam wrażenie, że wątek miłosny pomiędzy Dirkiem i Gwen to tylko pretekst, by pokazać historię nielicznych mieszkańców Worlorn. Jednak za to należy się wielki plus. Na zachowanie się mieszkańców można spojrzeć z różnych perspektyw, poznać pewne zwyczaje. Zwykle jesteśmy ograniczeni przez stereotypy, lub inne czynniki i patrzymy jednowymiarowo na inność, czego by ona nie dotyczyła: religii, kultury, grup społecznych. W „Światło się mroczy” można odnaleźć sposób, aby patrzeć na pewne aspekty życia pod innym kątem niż zazwyczaj.

Autor postąpił z czytelnikiem w charakterystyczny dla siebie sposób. Zasugerował istnienie o wiele większego i bardziej złożonego świata, po czym pokazał tylko mały kawałek. Co do samej powieści, czyta się ją przyjemnie, choć na początku mnogość nazw i wszelakich terminów jest przytłaczająca, ale strona po stronie wszystko się wyjaśnia. Po przeczytaniu całej książki odnoszę wrażenie, że jest to powieść o byciu lojalnym samemu sobie i innym, o poszukiwaniu własnych zasad, o akceptacji własnej osoby i otoczenia.

Mimo rzeczy, które przeszkadzały mi podczas czytania i tak poleciłabym tę lekturę. To coś więcej niż opis kolejnego neverlandu, wątek miłosny i dobra doza akcji. Ale nie wierzcie mi na słowo, sprawdźcie to sami.

Kasia Prokopek

Za książkę dziękujemy Wydawnictwu: 





wtorek, 15 kwietnia 2014

George R.R. Martin "Rycerz Siedmiu Królestw" - recenzja


Jesteś fanem „Gry o Tron” i jej autora George’a R. R. Martina? Uwielbiasz jego twórczość i pochłaniasz wszystko, co wyjdzie spod jego pióra? Jednak po sutej lekturze jaką jest Saga Pieśni Lodu i Ognia potrzebujesz odrobinę wytchnienia, lecz nie chcesz opuszczać magicznej krainy Westeros? A może dopiero zaczynasz przygodę z sagą, lub serialem, ale nie chcesz rzucać się na głęboką wodę? Jeśli odpowiedź na którekolwiek z powyższych pytań brzmi ‘tak’, to wiedz, że ta książka jest dla Ciebie idealnym rozwiązaniem!

„Rycerz Siedmiu Królestw” to przede wszystkim książka, która nie jest niemożliwie rozciągniętą powieścią, spisaną na tysiącach stron. Spotykamy się tutaj z trzema opowiadaniami, co prawda dość sowitymi, ale skonstruowanymi przez autora tak, że wręcz pochłania się je w mgnieniu oka. Cała książka jest napisana w nieco luźniejszej formie niż książki z sagi. Oczywiście nadal pozostajemy w krainie Westeros, ale sama akcja toczy się wiele lat przed wydarzeniami z Gry o Tron, gdy władze sprawował ród Targaryenów.

Każde z opowiadań w książce to oddzielny epizod z podróży wędrownego rycerza Dunkana i jego giermka Jaja na północ. Ta para głównych bohaterów wygląda na troszkę niedobraną. Dunk to silny, starszy i dojrzalszy chłopak, mający ‘aż’ siedemnaście lat. Nie jest może najbystrzejszą osobą, ale zdecydowanie nadrabia to swoją odwagą i dobrym sercem. Urodził się w slumsach i tam właśnie spędził swoje dzieciństwo. Tylko zbieg okoliczności sprawił, że został wzięty na giermka. Wędrowny rycerz nauczył go jak być dobrym człowiekiem i nienajgorszym wojownikiem, lecz chłopak nie jest bez skazy. Poznajemy go, gdy zakopuje ciało swojego mentora. Ale spokojnie, nie zabił go! Rycerz zmarł, a Dunk jako jego giermek zajął się pochówkiem. Jak wspomniałam, nie był zbyt bystry, dlatego nie pomyślał o udaniu się z ciałem w rodzinne strony swojego opiekuna.

Kłopotem był cały ekwipunek, który został po zmarłym. Młodzieniec nadal był giermkiem i nie mógł tak po prostu sobie go wziąć. Postanowił więc, że przywłaszczy sobie dobytek i przed całym światem będzie udawał, iż jest Dunkanem Wysokim, a pasowany na rycerza został tuż przed śmiercią mistrza. Decyzja ta pociągnęła za sobą sznurki konsekwencji, a że nasz główny bohater często myśli po fakcie… ‘’Dunk przygłup, tępy jak buzdygan…”, nie działa na jego korzyść. Jednakże na swej drodze spotyka pewnego dziesięcioletniego młodzieńca. Łysy chłopak z ciętym językiem okazuje się być kimś znacznie ważniejszym niż – jak myślał na początku Dunk – stajennym. To właśnie on zostanie giermkiem o imieniu Jajo.

Obydwu czeka spora masa kłopotów, które nie będą bułką z masłem. Jak się okazuje, los wędrownego rycerza i jego pomocnika to ciężki kawałek chleba. Nie brak też dylematów moralnych: a to zewsząd oszustwa i blefy, a to panowie feudalni okazują się być niegodni przysiąg wierności, a to teorie spiskowe potwierdzają się w praktyce. Zaś sam wybór pomiędzy honorem lub życiem nie jest wcale taki oczywisty.

W książce roi się od turniejów rycerskich, pościgów i pojedynków. Nie ma za to aż tylu artefaktów magicznych, a sam czarnoksiężnik nie afiszuje się zbytnio z magią. Smoków też nie ma, więc albo już dawno wyginęły, albo się jeszcze nie wykluły. Żaden Władca Ciemności nie budzi się z długiego snu i nie pragnie demonicznie rządzić całym światem.

Wydawać by się mogło, że „Rycerz Siedmiu Królestw” to historia fantasy dla nieco młodszych czytelników. Jest to prawdopodobne, ale pamiętajmy, że nadal pozostajemy w uniwersum Gry o Tron. Może nie ma tu tak drastycznego makiawelizmu, jest mniej przemocy i seksu – bez wątpienia ze względu na wiek bohaterów. Jest jeszcze jedna ważna rzecz, o której trzeba pamiętać czytając tę książkę. Autor. W Martinowskich dziełach nie ma taryfy ulgowej. Nie spodziewajcie się więc sielskich przygód dwóch młodych mężczyzn. Obaj wielokrotnie spojrzą śmierci w oczy, poznają co to ból, cierpienie i okrucieństwo. Podobnie jak w sadze Pieśni Lodu i Ognia, ludzie giną często i gęsto i nie jest to nic nadzwyczajnego. Niemiej jednak jest to atut samego autora. Dzięki temu książki stają się bardziej realistyczne, acz nie brakuje w nich fantastyki.

Te trzy opowiadania to bardzo miła odskocznia od ciągnącej się historii mnóstwa bohaterów. Tutaj uwaga skupia się na losach dwóch postaci, co w dużym stopniu upraszcza nam lekturę. Możemy odwiedzić miejsca jeszcze przed pojawieniem się dobrze znanych bohaterów takich jak rodzina Starków, czy Lanisterów. Fani samej sagi sięgną po to na pewno, a ci, którzy jej nie znają „Rycerza Siedmiu Królestw” mogą przeczytać i zorientować się, czy będą zainteresowani taką lekturą. Opowiadania te nie wymagają znajomości całej krainy i zasad tam panujących. Za to świetnie pokazuje zalety pisarstwa Martina – barwny świat, równie barwne i ciekawe postacie, a dodatkowo mnóstwo intryg, tutaj nierozpisanych, na tysiące stron. Nie trzeba przecież zaczynać od wielotomowej sagi, aby dostrzec geniusz George’a R. R. Martina.

Serdecznie polecam!

Kasia Prokopek




Za książkę dziękujemy Wydawnictwu: 




piątek, 4 kwietnia 2014

Aforyzmy i mądrości Tyriona Lannistera – George R. R. Martin [RECENZJA]


"Uważaj, co mówisz, bo inaczej wykopiesz sobie językiem grób.
"

Chyba każdy, choć z nazwiska zna George'a Raymonda Richarda Martina (dla jasności - to ten, który zabija tyyylu bohaterów, że nie starczyło by karteczek, by zaznaczać strony w książkach). Jakby ktoś jednak nie wiedział, jest to autor uwielbianej przez czytelników serii "Pieśń Lodu i Ognia" na której podstawie powstał serial "Gra o tron". "Aforyzmy i mądrości Tyriona Lannistera" to dodatek do tejże serii.

Tyrion Lannister to karzeł z Casterly Rock. Pochodzi z jednej z bogatszych rodzin, lecz przez swój wzrost jest wyśmiewany i nazywany pokraką. Wycierpiał wiele upokorzeń, zwłaszcza ze strony ojca i jego najbliższej rodziny. Mimo to jednak nie traci hartu ducha. Jest bystry, jego wiedza sięga bardzo daleko. Choć jest mały ciałem, ducha i wiedzę ma ogromną. 


"Intrygi są jak owoce. Potrzebują czasu, by dojrzeć."

Może i głupio to przyznać, ale po raz pierwszy spotkam się z twórczością G.R.R. Martina. Nigdy nie miałam przyjemności sięgnąć po jego serię, ani obejrzeć serialu. Jakoś zbytnio nie ciągnęło mnie do zapoznania się z tymi wychwalanymi pod niebiosa powieściami. Zastanawiałam się jednak co inni widzą w tych książkach, i by przekonać się do Martina, sięgnęłam po dodatek do serii. Podobno miał zawierć te najlepsze złote myśli, miał to być takie podsumowanie... a dla mnie miała to być zachęta do przeczytania... Czy tak się stało?


W zbiorze te zawarte są cytaty z tomów "Pies lodu i ognia". Każdy taki jeden cytacik, znajduje się na osobnej stronie i jest ślicznie obramowany. Obok niektórych fragmentów, znajduje się też ilustracja, obrazująca dany cytat.


„Jeśli ktoś maluje sobie tarczę na własnej piersi, powinien się liczyć z tym, że prędzej czy później ktoś w nią wyceluje.”

Książeczka została podzielona na czternaście działów, zatytułowanych: "O byciu karłem", "O potędze słów", "O miłości", "O wartościach rodzinnych", "O kondycji ludzkiej", "O muzyce", "O jedzeniu i piciu", "O królowaniu", "O realnej polityce", "Sztuka wojny", "Sztuka ratowania własnej skóry", "Sztuka kłamstwa", "O smokach i innych mitach"oraz "O religii". W każdym z nich pojawiają się cytaty wypowiedzi, przemyśleń i rozważań Tyrion'a o danym temacie. Oczywiście, jak już wyżej wspomniałam, zostały one zaczerpnięte z serii "Pieśń lodu i ognia".

Dodatek czyta się bardzo szybciutko, choć przy niektórych stronach cytaty skłaniają do refleksji, więc pozostajemy na nich dłużej, zastanawiamy się nad głębią i przesłaniem. Jak zauważyłam po tych fragmentach, autor ma ciekawy styl, ale przede wszystkim nie podaje na "tacy" wszystkiego, niektórych rzeczy trzeba się domyślić, snuć swe własne domysły, o co mogło chodzić pisarzowi.

Ciekawym zabiegiem, było dołączenie do cytatów ilustracji, które narysował Jonty Clark. Czy są one atutem, czy wprost odwrotnie - zależy, kto co lubi. Sposób w jaki zostały one narysowane jest specyficzny, więc nie każdemu może się spodobać taka kreska. Mnie osobiście, niektóre się podobały, ale nie każde. Są jednak ciekawym elementem, które dodają temu zbiorowi oryginalności.


"Jak to się dzieje, że gdy tylko ktoś zbuduje mur, ktoś inny zaraz chce wiedzieć, co jest po jego drugiej stronie?"

Okazuje się, że postać Tyriona Lannistera jest ciekawa, jednak nadal nie czuję się przekonana do tej serii. Może to jednak te liczne krwawe śmierci, tak zniechęcają mnie do tej serii. Kiedyś może się uda.

Co do "Aforyzmów i mądrości Tyriona Lannistera", jest to z pewnością nie lada gratka dla fanów serii, jak i serialu oraz samego Tyriona. Z pewnością odświeży wam co poniektóre cytaty, nawet może i wydarzenia, w których zostały wypowiedziane.

Ale jak mają takie dodatki do siebie - nie wnosi nic nowego, nie dowiecie się z niej czegoś, co już odnaleźliście w serii. Jedni więc uważać mogą to za zbyteczne, drudzy wręcz przeciwnie -będą pragnąć, mieć na półce z całą kolekcją. To od was więc zależy, czy chcecie wydać pieniądze, czy zachować na kolejne tomy.

Marcelina Pomper


Za książkę dziękujemy: